Πολλοὶ διερωτῶνται στὴν γηραιὰ ἤπειρο, μήπως βαδίζουμε πρὸς Εὐρώπη δύο ταχυτήτων∙ στὶς 6 Μαρτίου ὁ Φρανσουὰ Ὁλλὰντ ἔχει καλέσει στὶς Βερσαλλίες τοὺς πρωθυπουργούς, Γερμανίας, Ἰταλίας καὶ Ἱσπανίας, γιὰ συνομιλίες ἐν ὄψει τοῦ Εὐρωσυμβουλίου στὶς 25 τοῦ μηνὸς στὴν Ρώμη, στὴν ἑξηκοστὴ ἐπέτειο τῆς ὑπογραφῆς τῆς Συνθήκης τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Συνήθως γίνονταν συναντήσεις τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος καὶ ἔδιναν τὸν τόνο στὴν πολιτικὴ τῆς Εὐρώπης∙ τώρα διευρύνεται ὁ ὁμάδα, μὲ τὴν συμμετοχὴ καὶ τῆς τρίτης καὶ τετάρτης σὲ μέγεθος χώρας∙ οἱ ἐξελίξεις στὶς εὐρωαμερικανικὲς σχέσεις ἐπιβάλλουν διεύρυνση τοῦ στενοῦ πυρῆνος. Ἐμεῖς μένουμε θεατὲς ἐκ τοῦ μακρόθεν, διότι κανεὶς δὲν ἔχει ἐμπιστοσύνη στὸν Ναπολεοντίσκο, οὔτε κἂν μικρός, κι εἴμασταν οἱ πρῶτοι ποὺ τοὺς ἀκολουθήσαμε, μὲ τὴν σύνδεση τὸ 1961.