Ὁ Ἰσοκράτης προβαίνει σὲ ἐνδεικτικὴ ἀπαρίθμηση τῶν αὐθαιρέτων παρεμβάσεων τῶν Σπαρτιατῶν στὶς ἑλληνικὲς πόλεις, μετὰ τὴν ἐπικράτησή τους στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὸ τέλος τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου∙ ἦταν πολὺ σκληροὶ οἱ Λακεδαιμόνιοι, ἀκόμη καὶ πρὸς τοὺς Πελοποννησίους συμμάχους τους. «Τὴν μέν γε Μαντινέων πόλιν εἰρήνης ἤδη γεγενημένης ἀνάστατον ἐποίησαν»∙ καὶ τὴν μὲν Μαντινέων πόλην, ἐνῶ εἶχε γίνει εἰρήνη, τὴν διέλυσαν καὶ χώρισαν σὲ τέσσερες μικρότερες, τὸ 383 π.Χ. «Καὶ τὴν Θηβαίων Καδμείαν κατέλαβον, καὶ νῦν Ὀλυνθίους καὶ Φλιασίους πολιορκοῦσιν»∙ καὶ τὴν ἀκρόπολη τῶν Θηβαίων Καδμείαν τὴν κατέλαβον μὲ τὸν Φορβίδα, ἐνῶ τώρα, δηλαδὴ τὸν ἴδιο χρόνο ποὺ ἔγραψε τὸν «Πανηγυρικόν» του, πολιορκοῦν τοὺς Ὀλυνθίους καὶ τοὺς Φλιασίους. «Ἀμύντᾳ δὲ τῷ Μακεδόνων βασιλεῖ καὶ Διονυσίῳ τῷ Σικελίας τυράννῳ»∙ ἀλλὰ τὸν βασιλέα τῶν Μακεδόνων Ἀμύντα καὶ τὸν τύραννο τῆς Σικελίας Διονύσιο περιποιοῦνται. Δέκα χρόνια μετὰ ἀνεδείχθησαν ἡγέτιδες αἱ Θῆβαι.