Ἡ κυβέρνηση ἄφησε χθὲς νὰ διαφανεῖ ὅτι ὑπάρχουν ἐλπίδες γιὰ μερικὴ τουλάχιστον συμφωνία στὸ σημερινὸ Γιούρογκρουπ, ἀλλὰ ὁ Γιοῦρεν Ντάισελμπλουμ φρόντισε καὶ τὶς διέψευσε ἐγκαίρως∙ οἱ καθυστερήσεις εἶναι πολλὲς καὶ οἱ ὑποχρεώσεις περισσότερες, ἐνῶ εἶναι σαφέστατη ἡ ἀπροθυμία γιὰ τὴν ἀνάληψη τῆς πολιτικῆς εὐθύνης ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, ἀλλὰ καὶ οἱ πολλὲς διαφωνίες στὸ ἐσωτερικό της. Ἀπ’ τὴν ἄλλη ὅμως εἶναι δεδομένη ἡ κούραση τῶν Εὐρωπαίων ἀπ’ τὴν κωλυσιεργεία καὶ τὶς καθυστερήσεις, ἀλλὰ καὶ ἡ νευρικότης, διότι ἐξ αἰτίας μας σημειώνεται δυσλειτουργία σὲ κρίσιμα θέματα τῆς πολιτικῆς συνοχῆς∙ οἱ Εὐρωπαῖοι, μετὰ τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα τῆς Ὁλλανδίας καὶ τὴν προκλητικὰ ἀντιευρωπαϊκὴ στάση τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου πρὸς τὴν Γερμανίδα καγκελάριο, ἔχουν πεισθεῖ ὅτι τὰ ἡμίμετρα ἔχουν τελειώσει κι ἀπομένει μόνο ἡ δυναμικὴ καὶ ἰσχυρὴ συνοχή τους στὴν πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἑνότητα. Ἑπομένως δυνατόητες γιὰ ἄλλες παραδρομές κάποιων δὲν ἔχουν θέση.