Τοὺς ἐκβιασμούς του πρὸς τὴν Εὐρωζώνη, ὅπως πρὸ διετίας, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀνασύρει τὸ Μέγαρο Μαξίμου, μπροστὰ στὸ ἀδιέξοδο τῆς ἀξιολογήσεως καὶ στὴν ἀπειλὴ χρεωκοπίας τῆς χώρας, ἀλλὰ μᾶλλον ἐπὶ ματαίῳ∙ οἱ μεθοδεύσεις, ἀναφέρουν ἔγκυρες πληροφορίες, ἀπορρίπτονται ἀπ’ τοὺς περισσότερους ὑπουργοὺς καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος γνωρίζει ἄριστα, ὅτι δὲν εἶναι τόσο ἰσχυρὸς πλέον γιὰ νὰ ἐπιβληθεῖ. Ἀκόμη καὶ ἡ πρόταση γιὰ δέσμευση τῆς διακηρύξεως γιὰ τὴν ἑξηκονταετία ἀπ’ τὴν ἵδρυση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἀπεσύρεται, διότι οἱ ἀντιδράσεις τῶν Εὐρωπαίων καὶ τῶν ἑλληνικῶν πολιτικῶν δυνάμεων ἦταν ἄμεσες καὶ ἀπόλυτες∙ ὑποχρεωτικὰ πλέον σύρεται σὲ δύο λύσεις, εἴτε ὑπογράφει τὴν ἀξιολόγηση καὶ καταρρέει στὴν Βουλὴ ἢ τὴν ἑπομένη, εἴτε προκηρύσσει ἐκλογὲς καὶ τὶς χάνει παταγωδῶς, ὁπότε παίρνει τὸν δρόμο τῆς ἐκπαραθυρώσεως κι ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Οἱ σοβαροὶ δημοσκόποι τοῦ δίδουν μετὰ μανίας ὑψηλὸ μονοψήφιο ἀριθμό, ἀλλὰ βλέπουν καὶ τὰ ἱστορικὰ ποσοστά του.