Ἡ ἀλλαγὴ τῆς πολιτικῆς τῶν Λακεδαιμονίων, ὅπως εἶχαν ἐξελιχθεῖ τὰ πράγματα μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, ἦταν ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπ’ τὴν δουλεία τους ἀπέναντι στοὺς Πέρσες∙ ἦταν ἀπόλυτος στὴν ἄποψή του αὐτὴ ὁ Ἰσοκράτης, διότι ἡ Σπάρτη εἶχε τότε τὴν ἡγεμονία στὴν Ἑλλάδα. «Ἵν’ αὐτοὺς ἐκείνους παύσω, καθ’ ὅσον ὁ λόγος δύναται, τοιαύτην ἔχοντας τὴν γνώμην»∙ διὰ νὰ τοὺς ἀναγκάσω τοὺς Σπαρτιάτας, μὲ ὅση δύναμη ἔχει ὁ λόγος μου, νὰ ἀλλάξουν τὴν πολιτική τους. «Ἔστι δὲ οὐχ οἶοντ’ ἀποτρέπειν τῶν ἁμαρτημάτων, οὐδ’ ἑτέρων πράξεων πείθειν ἐπιθυμεῖν»∙ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσα νὰ τοὺς ἐμποδίσω ἀπὸ ἄλλα λάθη, οὔτε εἰς τὸ νὰ τοὺς πείσω τοῦ νὰ μὴν ἐπιθυμοῦν ἄλλες παρόμοιες πράξεις. «Ἣν μή τις ἐρρωμένως ἐπιτημήσῃ τοῖς παροῦσιν»∙ ἐὰν κάποιος δὲν ἐπικρίνει αὐστηρὰ τὴν παροῦσα πολιτική. Γνώριζε ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἄλλη ἰσάξια δύναμη τότε στὴν Ἑλλάδα.