Ἡ κλιμάκωση ἐκ μέρους τῆς Ἄγκυρας τῶν σχέσεών της μὲ τὴν Εὐρώπη εἶναι ἀποτέλεσμα προδιαγεγραμμένου σχεδίου, μὲ σκοπὸ τὴν καλλιέργεια τοῦ ἐθνικιστικοῦ πυρετοῦ στὴν χώρα καὶ τὴν ἐξώθηση τῶν Τούρκων πρὸς τὸν ἡγέτη τους∙ ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν φοβᾶται, ὅτι μπορεῖ καὶ νὰ χάσει τὸ δημοψήφισμα τοῦ Ἀπριλίου, διότι τὰ προβλήματα εἶναι πολλά, καὶ περισσότερα στὶς ἀνατολικὲς ἐπαρχίες μὲ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο κατὰ τῶν Κούρδων. Ἡ ἀνοικτὴ μάλιστα στήριξη τῶν Ἀμερικανῶν καὶ τῶν Ρώσων στὸ αὐτόνομο κουρδικὸ κράτος τῆς Συρίας, μὲ πρῶτο βῆμα τὴν κατάληψη τῆς Ράκκας, θεωρεῖται ὡς ἡ γέφυρα γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ κουρδικοῦ κινήματος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Τουρκίας∙ μὲ τοὺς μεγάλους ἐπιχειρεῖ τὴν συνδιαλλαγή, ἂν καὶ δὲν φαίνεται νἀ ἀποδίδει. Πρὸς τὴν Εὐρώπη ὅμως ἐπιδεικνύει τὸ σκληρό του πρόσωπο, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ ἔχει ἀπήχηση στὴν κοινή του γνώμη∙ ἔτσι αὐξάνει τὴν ἄφιξη μεταναστῶν στὰ νησιά μας.