Ἡ ἐπίσημη παράδοση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων στὴν διάθεση τῶν Περσῶν, μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, εἶχε ἐνοχλήσει περισσότερο τοὺς Ἕλληνες καὶ ἐθεωρήθη ὡς ἀρχὴ τοῦ τέλους τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας∙ οἱ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας εἶχαν ὑποταγεῖ κανονικά, ἐνῶ στὸ Αἰγαῖο ἁλώνιζαν ὁ φοινικικὸς στόλος καὶ οἱ πειρατές. «Ὧν ἡμεῖς οὐδεμίαν ποιούμεθα πρόνοιαν, ἀλλὰ περὶ μὲν τῶν Κυκλάδων νήσων ἀμφισβητοῦμεν»∙ γιὰ τοὺς στρατοὺς στὴν Κύπρο, στὸν πόλεμο τοῦ Εὐαγόρου κατὰ τοῦ μεγάλου βασιλέως, ὅλους ἀπὸ Ἕλληνες μισθοφόρους, ἐμεῖς δὲν λαμβάνουμε καμμία πρόνοια, ἐνῶ ὑπάρχει ἀμφισβήτηση καὶ γιὰ τὰ νησιὰ τῶν Κυκλάδων. «Τοσαύτας δὲ τὸ πλῆθος πόλεις καὶ τηλικαύτας τὸ μέγεθος δυνάμει οὕτως εἰκῇ τῶν βαρβάρῳν παραδεδώκαμεν»∙ ἐπειδὴ τόσες πολλὲς πόλεις καὶ μὲ τόσο μεγάλο μέγεθος ἔτσι στὴν τύχη παραδώσαμε στοὺς βαρβάρους. Ἀκόμη καὶ στὴν κυρίως Ἑλλάδα οἱ ὑποθέσεις τῶν πόλεών τους ρυθμίζονταν μὲ τὶς παρεμβάσεις τῶν σατραπῶν τῆς Ἀσίας.