Τὴν πόλωση ἐπιλέγει γιὰ αὐτοπροστασία ὁ Ναπολεοντίσκος ἀπέναντι στὴν δημοσκοπική του κατάρρευση καὶ τὴν ἀποδιάλυση τοῦ κόμματός του∙ οἱ κορῶνες γιὰ τὰ πρωτογενῆ πλεονάσματα δὲν ἀποδίδουν τίποτε, καθὼς ἡ ἀπονέκρωση τῆς οἰκονομίας προκαλεῖ ἔντονες κοινωνικὲς ἀντιδράσεις καὶ ἡ ἔκρηξη τοῦ τυχαίου γεγονότος γιὰ πολιτικὲς ἐξελίξεις εἶναι ἀναμενόμενη στοὺς μελετοῦντες προσεκτικὰ τὴν ἱστορία. Ὁ ἴδιος δὲν ἔχει δείξει καθόλου εὐαισθησία γιὰ τὴν τύχη τῆς χώρας καὶ τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ∙ δείχνει προκλητικὰ πλέον, ὅτι μόνο δύο πράγματα τὸν ἐνδιαφέρουν, ἡ προσωπική του τύχη, ἐπειδὴ φοβᾶται τὴν λογοδοσία καὶ τὸν καταλογισμὸ τῶν εὐθυνῶν του, ποὺ ἴσως ὑπερβαίνουν ἐκεῖνον τῶν συνταγματαρχῶν, καὶ τὶς φοβερὲς ἀντιδράσεις τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων, διότι δὲν ἐξεπλήρωσε τὶς δεσμεύσεις του, γιὰ χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης. Ὅσο ὀξύνεται ἡ ἀναμέτρηση Εὐρωζώνης καὶ Ἀμερικῆς, τόσο ἐπιδεινώνεται ἡ θέση τοῦ ἀτλαντικοῦ δούλου.