Ἡ παραχώρηση τῶν πόλεων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἡ ὑποταγὴ τῶν ὑπολοίπων στὸν μεγάλο βασιλέα ἔγινε μὲ πρωτοβουλία τῶν Σπαρτιατῶν καὶ ἀνοχὴ τῶν ὑπολοίπων Ἑλλήνων, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἰσχὺ τῶν Περσῶν∙ αὐτὴ ἡ ἄποψη ἦταν γενικὴ στὴν Ἑλλάδα, τὸ 387 π.Χ, μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Ἀνταλκιδείου εἰρήνης, ἂν καὶ ἦταν πολλὲς οἱ ἐξεγέρσεις πόλεων κατὰ τῆς σπαρτιατικῆς ἡγεμονίας. «Ὥστε τὰς μὲν αὐτῶν κατασκάπτειν, ἐν δὲ ταῖς ἀκροπόλεις ἐντειχίζειν»∙ παρέλαβε τὶς ἑλληνικὲς πόλεις ὁ μεγάλος βασιλέας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κατασκάπτει τὰ τείχη αὐτῶν, καὶ νὰ ὀχυρώνεται ἡ φρουρά του στὶς ἀκροπόλεις. «Καὶ ταῦτα ὅλα γέγονε διὰ τὴν ἡμετέραν ἄνοιαν, ἀλλ’ οὐ διὰ τὴν ἐκείνου δύναμιν»∙ καὶ ὅλα αὐτὰ ἔγιναν γιὰ τὴν δική μας ἄνοια, καὶ ὄχι μὲ τὴν δική του δύναμη. Εἶχαν παραδοθεῖ στὴν ἀντίληψη τῆς ὑποτελείας οἱ Ἕλληνες καὶ χρειάσθηκε ἡ ἀνάδειξη τῶν Μακεδόνων ὡς ἀπάντηση.