Ἡ ἕνωση τῶν Ἑλλήνων στὸν πόλεμο κατὰ τῶν Περσῶν ἦταν τὸ μοναδικό τους πρόβλημα, ὑποστηρίζει ὁ Ἰσοκράτης στὸν «Πανηγυρικό» του, κατηγορώντας τοὺς Σπαρτιάτες, διότι ὑπέγραψαν τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη∙ ἄλλωστε εἶχαν παραχωρηθεῖ στὸν μεγάλο βασιλέα οἱ ἑλληνικὲς πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τὰ νησιά. «Εἰ γὰρ ἡμῶν ὁμονοησάντων αὐτὸς ἐν ταραχαῖς ὢν χαλεπὸς ἔσται προσπολεμεῖν»∙ διότι ἐὰν ἐμεῖς ὁμονοήσουμε αὐτός μὲ τὶς ταραχὲς ποὺ ἀντιμετωπίζει εἶναι δύσκολο νὰ μᾶς πολεμήσει. «Ἦ που σφόδρα χρὴ δεδιέναι τὸν καιρὸν ἐκεῖνον»∙ καθὼς θυμᾶται καὶ φοβᾶται ἀρκετὰ τὸν καιρὸ ἐκεῖνο. «Ὅταν τὰ μὲν τῶν βαρβάρων καταστῇ καὶ διὰ μιᾶς γένηται γνώμης»∙ ὅταν ὁ Ἑλληνισμὸς ἀντιληφθεῖ μὲν τὴν κατάσταση τῶν βαρβάρων καὶ ἀποκτήσει τὴν ἕνωσή του. «Ἡμεῖς δὲ πρὸς ἀλλήλους ὥσπερ νῦν πολεμικῶς ἔχωμεν»∙ ἐμεῖς δὲ μεταξύ μας ὅπως καὶ τώρα εἴμαστε πολεμικὰ πανέτοιμοι. Ἦταν διάχυτη ἡ πεποίθηση ὅτι κερδίζουν τὸν μεγάλο βασιλέα.