Οἱ ἐξελίξεις στὴν Γαλλία, μὲ τὴν πλήρη ταύτιση τῆς ἀκροδεξιᾶς μὲ τὴν ἀριστερά, κυρίως στοὺς ἀνέργους καὶ στοὺς ἐργάτες, καὶ τὴν ἡγεσία τους ἀκολουθεῖν, καὶ ἡ παταγώδης ἀποτυχία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, διαμορφώνουν τὴν νέα πολιτικὴ δυναμικὴ στὴν Εὐρώπη∙ τὸ ὄνειρο τῆς ἀριστερᾶς, ὅπως προβλήθηκε πανευρωπαϊκὰ ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, ἔσκασε σὰν μπαλόνι, ὅπως κι ἦταν στὴν πραγματικότητα, ἄλλο ἂν διήρκεσε κάπως στὴν Ἑλλάδα, λόγῳ τῶν ἰσχυρῶν ἀτλαντικῶν ἐξαρτήσεων. Αὐτὸ φαίνεται ἄλλωστε καὶ ἀπ’ τὴν ἀνεπιφύλακτη στήριξη τῆς ἀκροδεξιᾶς ὑποψηφίου στὴν Γαλλία ἀπ’ τὸν ἀτλαντικὸ τύπο, μὲ προκλητικὸ μάλιστα τρόπο πολλὲς φορές∙ ἡ παρέμβαση δὲ τῆς κυβερνήσεώς της, γιὰ τὰ χημικὰ ὅπλα στὴν Συρία, μὲ πληροφορίες τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν της καὶ μὲ τὴν ἄρνησή της νὰ δεχθεῖ ἐπιτόπια ἔρευνα, ἐπιβεβαιώνει τὴν ταύτιση τῆς σοσιαλιστικῆς κυβερνήσεως μὲ τὴν ἀμερικανική. Ἡ ἐνόχληση τῶν Γάλλων καταγράφεται ὁλοφάνερα ἀπ’ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ σοσιαλιστικοῦ κόμματος.