Τὴν Πρωτομαγιὰ ἐπέλεξε ὁ Ναπολεοντίσκος γιὰ τὴν πλήρη συνθηκολόγησή του μὲ τοὺς χειρότερους ὅρους τῶν δανειστῶν καὶ τὴν ἐπανεισβολὴ τῆς ὑφέσεως∙ δὲν ἔγινε τυχαῖα αὐτό, πιστεύουν οἱ πολιτικοὶ παρατηρητές, οὔτε εἶναι ἀπόρροια τυχαίων παραγόντων. Γνώριζε ἄριστα, ὅσο κι ἂν δὲν καταλαβαίνει ἀπὸ οἰκονομικὰ καὶ ἱστορία, ὅτι οἱ καθυστερήσεις, ὅπως τὸν ἐνημέρωναν οἱ σοβαροὶ γραφειοκράτες -ἀλλὰ μᾶλλον δὲν τὰ διάβαζε αὐτά-, ὁδηγοῦν σὲ χειρότερα μέτρα καὶ ἐπιδείνωση τῆς κρίσεως. Ἑπομένως συνειδητὰ μᾶς ἔφερε στὴν χειρότερη κατάσταση τῆς ἑπταετοῦς μνημονιακῆς περιόδου∙ οἱ ἐκτιμήσεις ὅτι ἐξυπηρεῖ τοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους, γιὰ χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, ἐπιβεβαιώνονται. Τὸ τέλος τῆς ἀριστερᾶς μὲ τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν στὴν Γαλλία ἦρθε ὡς χαριστικὴ βολή.