Οἱ ἀνακατατάξεις στὴν Εὐρώπη εἶναι ἁπτὲς πλέον σὲ ὅλους, μὲ ἄμεσες τὶς ἐπιπτώσεις τους∙ στὴν Γαλλία, τὸ τέλος τῆς παραδοσιακῆς ἀριστερᾶς θεωρεῖται δεδομένο, μὲ δεδομένη τὴν νίκη τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, τὸ Brfexit ἐφαρμόζεται μὲ ὁμοφωνία, ἐνῶ ἀρχίζει ἡ ἐνίσχυση τῆς διεθνοῦς παρουσίας τῆς Εὐρωζώνης, μὲ τὴν συνάντηση Ἀγκέλας Μέρκελ καὶ Βλαδίμηρου Ποῦτιν. Ἡ ἀριστερὰ ὑφίσταται τὴν χειρότερη ἧττα τῆς ἱστορίας της, ἐνῶ περιθωροποιοῦνται οἱ ἐκφραστές της στὴν ζωή της∙ ὁ Ναπολεοντίσκος εἶναι ὁ μεγάλος χαμένος στὴν εὐρωπαϊκὴ σκηνή, διότι εἶχε ἐμφανισθεῖ πρὸ διετίας ὡς ὁ ἐκφραστὴς μεγάλης ἐπαναστάσεως στὴν γηραιὰ ἤπειρο. Ὁ ἀντίκτυπος στὰ ἐσωτερικὰ τῶν χωρῶν της εἶναι πολλαπλές, μὲ πρώτη τὴν ἄνοδο τῆς δημοτικότητος τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, ἡ ὁποία θεωρεῖται βεβαία νικητὴς στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς τῆς Γερμανίας τὸν Σεπτέμβριο∙ ταυτοχρόνως ἐξασθενίζει σημαντικὰ ἡ ἐπιρροὴ τῶν ἀτλαντιστῶν στὰ εὐρωπαϊκὰ πράγματα, λόγῳ τῆς περιθωριοποιήσεως τῆς Βρεταννίας.