Ἡ ἐπικυριαρχία τοῦ μεγάλου βασιλέως στὸν Ἑλληνισμὸ ὀφειλόταν ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον, μετὰ τὴν ἔκρηξη τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, στὴν διχόνοια καὶ στὴν διαίρεση τῶν Ἑλλήνων∙ εἶχαν γίνει οἱ περισσότεροι στὴν δίνη τοῦ πολέμου ἀπράγμονες καὶ ἀρκετοὶ ἀχρεῖοι, μὲ ἐνδιαφέρον τους μόνο τὸ προσωπικό τους συμφέρον. «Ἀλλὰ γὰρ οὐκ ἐκ τούτων δικαιόν ἐστι σκοπεῖν τὴν βασιλέως δύναμιν»∙ διότι, ἀπ’ τὴν διαίρεση τῶν Ἑλλήνων καὶ τὶς μεταξύ τους συγκρούσεις, δὲν εἶναι δίκαιο τὸ νὰ ἀξιολογεῖ κανεὶς τὴν δύναμη τοῦ βασιλέως. «Ἐξ ὧν μεθ’ ἑκατέρων γέγονεν, ἀλλ’ ἐξ ὧν ὑπὲρ αὑτοῦ πεπολέμηκεν»∙ ἀφοῦ μὲ ἀμφότερες τὶς ἀντίπαλες δυνάμεις, τοὺς Σπαρτιάτες καὶ τοὺς Ἀθηναίους, ἔχει συνεργασθεῖ, ἀλλὰ ἀπὸ ὅσα αὐτὸς μὲ τὶς δικές του δυνάμεις ἔκανε. Οἱ δύο μεγάλες πόλεις καὶ αἱ Θῆβαι στὴν συνέχεια δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν τὴν διάκριση αὐτή∙ χρειάσθηκε ἡ παρέμβαση τῶν Μακεδόνων γιὰ τὴν χειραφέτηση.