Οἱ γαλλικὲς ἐκλογὲς θεωροῦνται ὡς ἱστορικὴ καμπὴ γιὰ τὴν Εὐρωζώνη, δεκαπέντε χρόνια μετὰ τὴν ἐπίσημη καθιέρωση τοῦ ἑνιαίου νομίσματος∙ ἔρχονται μετὰ τὸ Brexit καὶ τὴν ἐκλογὴ Ντόναλντ Τρὰμπ στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, ποὺ εἶχαν χαρακτηρισθεῖ ὡς ἀπαρχὴ ἐπανόδου τῆς Εὐρώπης στὴν μεταπολεμικὴ κατάσταση τῆς ἀγγλοσαξωνικῆς κυριαρχίας. Μεσολάβησαν ὅμως δύο γεγονότα, ἡ ἧττα τοῦ ἀκροδεξιοῦ καὶ ἀντιευρωπαϊστοῦ στὴν Ὁλλανδία, στὸν ὁποῖο εἶχαν ἐπενδύσει πολλὰ οἱ ἀτλαντικοὶ κύκλοι, καὶ ἡ μεγάλη νίκη τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ στὸ Σαάρ, ἀλλὰ καὶ στὸ Σλέσσβινγκ Χολστέιν χθές, μὲ 33% τῶν Χριστιανοδημοκρατῶν, ἔναντι 26% τῶν Σοσιαλδημοκρατῶν, ὅπου ἐπίσης ἀνέμεναν τὴν ὑποχώρηση τῆς δυνάμεώς της∙ ἡ ἐπιρροὴ τῶν Ἀγγλοσαξώνων ἐξασθενεῖ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ ὁ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ ἔδωσε τὸν τόνο, μὲ τὴν ἐπισήμανσή του, ὅτι «ἐπιστρέφει στὴν γαλλικὴ γλῶσσα, ὡς κυρίας ἐπισήμου», ὅπως ἦταν πρὶν τριάντα χρόνια. Ἡ συνοχὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων ἐπεκτείνεται ἀρκετὰ δυναμικά.