Οἱ ἐπιτυχίες τῶν Σπαρτιατῶν στὴν Μικρὰ Ἀσία, κατὰ τὴν ἐκστρατεία τους γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή της ἀπ’ τοὺς Πέρσες μετὰ τὸν Πελοποννησιακὸ πόλεμο, ἦταν ἀδιαμφισβήτητες∙ εἶχαν ὅμως περιορισμένη ἀποστολὴ καὶ δὲν ἔπλητταν τὴν καρδία τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας, παρὰ ἀποτελοῦσαν ἕνα ἀπ’ τὰ πολλὰ προβλήματά της στὶς περιφερειακές της σατραπεῖες. «Θίβρων δὲ ὁλίγῳ πλείους τούτων διαβιβάσας τὴν Λυδίαν ἅπασαν ἐπόρθησεν»∙ ὁ δὲ Θίβρων προχώρησε μὲ ὀλίγους περισσότερους ἀπ’ τοὺς τρεῖς χιλιάδες πελταστὲς τοῦ Δράκοντος καὶ κατέλαβε ὁλόκληρη τὴν Λυδία. «Ἀγησίλαος δὲ τῷ Κυρείῳ στρατεύματι χρώμενος μικροῦ δεῖ τῆς ἐντὸς Ἅλυος χώρας ἐκράτησεν»∙ ὁ δὲ Ἀγησίλαος μὲ τὴν χρησιμοποίηση καὶ τῶν Μυρίων τοῦ Κύρου ὀλίγον ἔλειψε νὰ κατακτήσει ὁλόκληρη τὴν χώρα ἐντὸς τοῦ Ἅλυος ποταμοῦ. Εἶχε ὁρισθεῖ σατράπης τῆς Λυδίας, Φρυγίας, Ἰωνίας καὶ Καππαδοκίας ὁ Κύρος, ἀδελφὸς τοῦ βασιλέως Ἀρταξέρξου∙ ὀλίγον μετὰ ἐπαναστατήσας ἐναντίον του ὀργάνωσε τὴν «Κύρου ἀνάβασιν».