Στὴν ἐπαιτεία -ἡ μᾶλλον στὴν ζητιανιά, ὡς ὅρο ποὺ τὸν κατανοεῖ ὁ ἴδιος-καταφεύγει ὁ Ναπολεοντίσκος, ὡς τελευταία εὐκαιρία προσκολλήσεώς του στὴν ἐξουσία∙ προσέφυγε στὸν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν γιὰ τὴν ρύθμιση τοῦ χρέους, ἀλλὰ ὁ Γάλλος πρόεδρος τὸν παρέπεμψε στὸ μέλλον, «σὲ βάθος χρόνου». Οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς πιστεύουν ὅτι ἐπιλέγει τὴν συζήτηση τοῦ θέματος σὲ ἐπίπεδο ἀρχηγῶν -ἔχει προηγηθεῖ ἡ ψυχρολουσία ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, ποὺ εἶχε ἐμφανίσει ὡς συμφωνοῦσα μαζί του-, διότι δὲν ἔχει ἄλλη λύση, ἀλλὰ καὶ οὔτε ἀντιλαμβάνεται τὴν εὐρωπαϊκὴ πραγματικότητα∙ ἐπὶ δυόμισυ χρόνια διαπραγματεύεται, ὅπως ἰσχυρίζεται, ἀλλὰ μᾶλλον δὲν ἔχει καταλάβει τίποτε καὶ περισσότερο τὴν ἀπώλεια τῆς ἀξιοπιστίας του, κανένας δὲν τὸν ἐμπιστεύεται κι ὅλοι εὔχονται τὸ ταχύτερο δυνατὸ ν’ ἀδιάσει τὴν γωνιά…