Τὸ ἀντίτιμο τῆς πρωτοφανοῦς ἀπάτης του, στὸν ἑλληνικὸ λαὸ καὶ στὸν ΣΥΡΙΖΑ, εἰσπράττει ὁ Ναπολεοντίσκος, μετὰ τὸ ἀδιέδοξο στὴν ἀξιολόγηση∙ οὐδεὶς στὴν Εὐρώπη τοῦ ἔχει ἐμπιστοσύνη γιὰ τὴν διαχείριση τῆς οἰκονομίας, καὶ μάλιστα σὲ περίοδο ριζικῆς ἀλλαγῆς τῆς Εὐρωζώνης καὶ στροφῆς στὴν πλήρη πολιτικὴ ἑνότητα, ἐνῶ καὶ στὸ κόμμα ἡ κατακραυγὴ διογκοῦται. Ὄχι ὅτι πρόκειται οἱ βουλευτές του νὰ σκεφθοῦν τὴν ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οἱ κομματικοὶ ἐξαφανίζονται, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ δηλώνουν ὅλοι τους∙ ἀλλὰ στὶς ἀποδοκιμασίες καὶ στὸν πετροπόλεμο κατὰ τῶν ὑπουργῶν καὶ κυβερνητικῶν βουλευτῶν πρωτοστατοῦν πλέον. Οἱ χαλκευμένες δημοσκοπήσεις δὲν ἔχουν εὐνοϊκὴ ἀπήχηση, τὸ ἀντίθετο μάλιστα ἐμπεδώνουν τὴν πεποίθηση τοῦ κόσμου ὅτι ἔχουν τελειώσει ὁριστικὰ κι ἀπομένει ἡ πράξη ἐπισφραγίσεως∙ τὰ τυχαῖα γεγονότα μᾶλλον θὰ συμβάλουν, ἐκτὸς κι ἂν τὸ ἀδιέξοδο στὴν οἰκονομία προκαλέσει ἄλλες καταστάσεις. Ἡ ἐπιστράτευση τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν ἀποδείχθηκε λάθος.