Ἡ κάθοδος τῶν μυρίων ἦταν ἀποτέλεσμα, ὄχι μόνο τῆς γενναιότητος καὶ τῆς πολεμικῆς ὑπεροχῆς τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ τῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς δουλικῆς νοοτροπίας τῶν Περσῶν∙ ὁ διχασμός, ἡ διχόνοια καὶ οἱ ἐμφύλιοι πόλεμοι στὸν ἑλληνικὸ κόσμο ἐπέτρεψαν τὴν κυριαρχία τοῦ μεγάλου βασιλέως στὸ ἔδαφός τους. «Καὶ τούτων οὐδὲν ἀλόγως γέγονεν, ἀλλὰ πάντ’ εἰκότως ἀποβέβηκεν»∙ καὶ ἐξ αὐτῶν, τῆς καθόδου τῶν μυρίων, τίποτε δὲν ἔγινε τυχαῖα, ἀλλὰ ὅλα εἶχαν τὴν δικαιολογία τους. «Οὐ γὰρ οἷόντε τοὺς οὕτω τρεφομένους καὶ πολιτευομένους οὔτε τῆς ἄλλης ἀρετῆς μετέχειν»∙ διότι δὲν εἶναι δυνατὸν σὲ ὅσους διατρέφονται καὶ πολιτεύονται μὲ τέτοιο ἀχρεῖο τρόπο καὶ δὲν μετέχουν καθόλου στὴν πολιτικὴ ἀρετή. «Οὔτ’ ἐν ταῖς μάχαις τρόπαιον ἱστάναι τῶν πολεμίων»∙ οὔτε εἶναι δυνατὸν στὶς μάχες νὰ στήσουν τρόπαιο κατὰ τῶν ἐχθρῶν. Ἦταν γενικὴ ἡ πεποίθηση αὐτὴ καὶ ἐπιβεβαιώθηκε μὲ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.