Οἱ ἀδυναμίες τῶν Περσῶν στὸν πόλεμο ὀφειλόταν κυρίως στὴν ἀπράγμονα μέχρις ἀχρειότητος καθημερινή τους ζωὴ καὶ στὴν ἀποχή τους ἀπ’ τὰ πολιτικὰ πράγματα τῆς πατρίδος τους∙ ἡ ἀπόλυτος μοναρχία στὴν περσικὴ αὐτοκρατορία δὲν ἐπέτρεπε τὴν ἐλεύθερη ἔκφραση τῆς γνώμης τῶν ὑπηκόων της καὶ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ἐλευθέρους ἤθους των, γράφει ὁ Ἰσοκράτης. «Πῶς γὰρ ἐν τοῖς ἐκείνων ἐπιτηδεύμασιν ἐγγενέσθαι δύναιτ’ ἂν ἢ στρατηγὸς δεινὸς ἢ στρατιώτης ἀγαθός»∙ διότι πῶς γίνεται μὲ τὶς συνήθειες ἐκείνων, χωρὶς τὴν ἐλεύθερη πολιτικὴ πρακτικὴ καὶ τὶς ἀρετές της, μπορεῖ νὰ γίνει κάποιος καλὸς στρατηγὸς ἢ ἄξιος στρατιώτης. «Ὧν τὸ μὲν πλεῖστόν ἐστιν ὄχλος ἄτακτος καὶ κινδύνων ἄπειρος, πρὸς μὲν τὸν πόλεμον ἐκλελυμένος»∙ ἐκ τῶν ὁποίων τὸ μεγαλύτερο μὲν μέρος εἶναι ἄτακτος ὄχλος καὶ χωρὶς πεῖρα τῶν κινδύνων, καὶ πρὸς τὸν πόλεμο μὲν ἐκλελυμένος. Ἐκλελυμένος, ἄσχετος καὶ διαλυμένος ὡς χαρακτὴρ ἀπέναντι στὸν πόλεμο.