Τὸ τέλος τῆς μεταπολεμικῆς ἐποχῆς ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλους πλέον παγκοσμίως κι ὄχι μόνο στὴν Δύση∙ τὸ Brexit, ἡ ἐκλογὴ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ ἡ πολιτικὴ Τρὰμπ ὁδηγοῦν στὴν ἐπανεξέταση τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας καὶ τὴν ἔναρξη τῶν διεργασιῶν γιὰ τὴν ὀργάνωση εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, στὰ πλαίσια τῆς ἑνιαίας ἀμυντικῆς καὶ ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἐνῶ ἡ ἀπόσταση Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς διευρύνεται. Οἱ συνθῆκες ἦταν πολὺ ὥριμες, καθὼς ὅλοι ἀπεδέχθησαν θερμότατα τὴν ἐπανεκκίνηση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος∙ συμβαίνει πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία, κάποια τυχαῖα ἐκ πρώτης ὄψεως γεγονότα νὰ ἀποδεσμεύουν δυνάμεις, ἄγνωστες ὥς τότε διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ. Οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ ἔχουν ἐνστερνισθεῖ τὶς ἑνωτικὲς πρωτοβουλίες, ἐνῶ ἔχει μείνει ἐμβρόντητη ἡ ἀγγλοσαξωνικὴ προπαγάνδα, ὅπως καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος∙ δὲν πατάει χῶμα ἑλληνικὸ καὶ δὲν ἔχει κουκοῦτσι μυαλὸ γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὶς διεθνεῖς ἐξελίξεις. Ὅσα τοῦ λένε οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι ἀναμασάει καὶ τίποτε ἄλλο…