Ὁ Χέλμουτ Κὸλ ἀναγνωρίσθηκε μετὰ τὸν θάνατό του, ὡς ἕνας μεγάλος Εὐρωπαῖος καὶ Γερμανός∙ κυβέρνησε τὴν χώρα του ἐπὶ δεκαέξι ἔτη, ὅσο κανένας ἄλλος μεταπολεμικά, ἀλλὰ καὶ ἦταν ὁ πρωτεργάτης τῆς ἑνώσεώς της, μετὰ τὴν κατεδάφιση τοῦ τείχους τοῦ Βερολίνου, καὶ τῆς συστάσεως τῆς Εὐρωζώνης, μὲ τὴν καθιέρωση τοῦ εὐρώ, ἐνῶ ἐξασφάλισε τὴν φιλία καὶ εἰρηνικὴ συνεργασία, μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος, μὲ τὴν Ρωσία. Πολλὰ ἀπὸ αὐτά, ἂν ὄχι ὅλα, θεωροῦνται ἀπ’ τοὺς νεώτερους αὐτονόητα, ἀλλὰ δὲν ἦταν εἴκοσι ἑπτὰ χρόνια πρίν∙ ἡ δικαίωσή του ἦρθε μὲ τὸ Brexit, τὴν συντριβὴ τοῦ λαϊκισμοῦ καὶ τῆς ἀριστερᾶς στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ντόναλντ Τράμπ. Τώρα ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ περισσότερο ὁ ἁπλὸς κόσμος ἀναγνωρίζουν τὴν ἐπείγουσα ἀνάγκη τῆς πολιτικῆς ἑνώσεως τῆς ἠπείρου καὶ τῆς ὀργανώσεως τῆς ἑνιαίας της ἀμύνης. Δὲν ἔρχονται μόνα τους…