Στὶς ἐσωτερικές του συμπληγάδες ἔχει ἐμπλακεῖ ὁ Ναπολεοντίσκος, τόσο μὲ τὴν ἀποδιάλυση τοῦ κομματικοῦ μηχανισμοῦ, ὅσο καὶ μὲ τὶς διασυνδέσεις μὲ τὸν ὑπόκοσμο τῆς κυβερνήσεώς του∙ στὸ πρῶτο, προσπάθησε νὰ ἀπαντήσει στὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο, ἀλλὰ μὲ παρακλητικὸ τόνο, ὅτι δὲν τὰ πετύχαμε ὅλα καὶ ὅτι χρειάζεται σκληρὴ δουλειὰ κι ὄχι ἐφησυχασμός∙ στὸ δεύτερο, ἐπιλέγει τὴν σιωπή, ἀλλὰ οἱ φασιστικὲς διακηρύξεις τῶν ὑπουργῶν, Παιδείας καὶ Δημοσίας Τάξεως, γιὰ στενὴ συνεργασία μὲ τὸ παρακράτος καὶ τὸ λαθρεμπόριο ναρκωτικῶν, συμπληρώνονται μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τῶν συνομιλιῶν τοῦ ἀκροδεξιοῦ συνεταίρου του μὲ ἰσοβίτες γιὰ τὸ ἴδιο θέμα. Ὁ πρωθυπουργὸς ἀποδέχεται πλέον, ὅτι δὲν ἔχει οὐδεμία σχέση μὲ τὸν ἑαυτό του, ὄχι μόνο ἰδεολογικά, ὡς ἀριστερός, ἀλλὰ καὶ προσωπικά, ὡς ὁ δυναμικὸς καὶ σκληρὸς ἀρχηγὸς ποὺ δὲν ὑποχωρεῖ σὲ τίποτε. Ἀναγνωρίζει ἔτσι, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνει ὡς ἀγράμματος, τὸ τέλος του.