Ἡ ἐνίσχυση τῆς συνοχῆς στὴν Εὐρωζώνη ἐπιβεβαιώνεται καθημερινά∙ στὴν Γαλλία ἡ ἀπεργία κατὰ τοῦ ἐργατικοῦ νομοσχεδίου γίνεται μόνο μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς κομμουνιστικῆς ὁμοσπονδίας, CGT, καὶ τὴν ἀποχὴ τῶν ἄλλων∙ δείχνει ὅτι ὁ γαλλικὸς λαός, παρὰ τὴν ὑποχώρηση τῆς δημοτικότητός του, στηρίζει τὶς μεταρρυθμίσεις τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρόν. Ταυτοχρόνως στὴν Γερμανία παραμένει σταθερὸ τὸ προβάδισμα τῶν Χριστιανοδημοκρατῶν καὶ βέβαιη ἡ ἐπανεκλογὴ τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, ἡ ὁποία ἐπιδίδεται σὲ παρεμβάσεις της στὰ διεθνῆ θέματα, ὅπως στὸ Βορειοκορεατικό∙ γνωρίζει ὅτι αὐτὸ ἐμπεδώνει τὴν δημοτικότητά της, διότι πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ τὸ Βερολίνο διαθέτει, ὡς ἡ μεγάλη χώρα τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, οὐσιαστικὴ ἀπήχηση διεθνῶς. Στὴν Βρεταννία, ἡ Βουλὴ τῶν Κοινοτήτων ψήφισε τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὸ Brexit∙ τὸ Λονδίνο ἀκολουθεῖ τὸν μοναχικό του δρόμο καὶ ἀποκόπτεται πλήρως σχεδὸν ἀπ’ τὴν ἤπειρο, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ διακόσια χρόνια, ἀπ’ τὴν νίκη στὸ Βατερλώ.