Τὸ τέλος τῆς ἀδιαφορίας καὶ τῆς ἀμεριμνησίας σήμαναν καὶ γιὰ τὴν Γερμανία, μετὰ τὶς Ὁλλανδία καὶ Γαλλία, οἱ ἐκλογές∙ οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ἀφεθεῖ στὴν οἰκονομική τους εὐδαιμονία καὶ στὸ διεθνές του γόητρο, χάρις στὴν Ἀγκέλα Μέρκελ, ἀλλὰ ἀγνόησαν κάποιες ὑπόγειες διεργασίες. Ἡ ἀκροδεξιὰ ἐξασφάλισε τὴν τρίτη θέση στὴν Μπούντεστανγκ ἀπ’ τοὺς Ἀνατολικογερμανούς, ὅπου ἔλαβε 27% στὴν Σαξωνία, ἔναντι 26,9% τῶν Χριστιανοδημοκρατῶν, ἀλλὰ τὸ μονοψήφιο στὴν Δυτικὴ Γερμανία∙ ἡ καγκελάριος, παρ’ ὅλο ὅτι προέρχεται ἀπ’ τὸ Ἀνατολικὸ Βερολίνο δὲν κατέγραψε τὶς βαθειὲς αὐτὲς πολιτικὲς μετακινήσεις στὰ ἁπλὰ λαϊκὰ στρώματα. Οἱ πρώην κομμουνιστὲς ψήφισαν ἀκροδεξιὰ ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀρχὴ τῶν συκγοινωνούντων δοχείων∙ ἡ διέξοδος εἶναι μία, ἡ πραγματικὴ κι ὄχι ἡ εἰκονικὴ ἐνσωμάτωση τῶν στρωμάτων αὐτῶν στὴν γερμανικὴ κοινωνία καὶ στὴν διαδικασία τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως. Ἀπὸ τὸν ἁπλὸ λαὸ πρέπει νὰ ξεκινήσουν οἱ ἀλλαγές, μὲ ἀνάμιξη καὶ τῶν μεταναστῶν ταυτοχρόνως.