Σὲ κατὰ μέτωπο ἐπίθεση κατὰ τῆς κυβερνήσεως κάλεσε τὸ κόμμα του ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης, γιὰ τὴν ταχύτερη ἀπομάκρυνσή της ἀπ’ τὴν ἐξουσία, ἐνῶ ἐξήγγειλε καὶ τὴν διενέργεια συνεδρίου τῆς Νέας Δημοκρατίας στὶς 16-17 Δεκεμβρίου, μὲ ἑπτὰ προσυνέδρια μόνο∙ ἡ φρασεολογία του μάλιστα ἦταν ἰδιαίτερα σκληρή, μιλώντας γιὰ κυβέρνηση τοῦ μαύρου καὶ τοῦ κόκκινου, ἀπ’ τὴν πετρελαιοκηλίδα τοῦ Σαρωνικοῦ στὰ καζίνο, ὅπως καὶ γιὰ τὶς τηλεφωνικὲς ἐπικοινωνίες μὲ καταδίκους τοῦ ὑποκόσμου. Ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ ρευστότης εἶναι ἔντονη γενικεύεται στοὺς πολιτικοὺς κύκλους, ὄχι μόνο τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἀλλὰ καὶ τῆς συμπολιτεύσεως∙ τὰ στοιχεῖα τῶν ἐλλειμμάτων στὰ δημόσια ἔσοδα θεωροῦνται ὡς βαρόμετρο, ὅπως καὶ ἡ ἐκροὴ καταθέσεων. Ἄλλωστε καὶ ἡ ἀνεξαρτητοποίηση τοῦ βουλευτοῦ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς δὲν ἐκλαμβάνεται ὡς ἄσχετο γεγονὸς μὲ τὴν πολιτικὴ ρευστότητα∙ ἡ ἀκροδεξιὰ δὲν κερδίζει ψήφους, παρὰ χάνει, λόγῳ φιλοτσιπρισμοῦ, μὲ ἐπαναπατρισμὸ πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία.