Ἡ Καταλωνία διέρχεται τὶς πιὸ κρίσιμες μέρες της στὴν μεταφρανκικὴ ἐποχή της∙ αὔριο λήγει ἡ προθεσμία τοῦ Ἱσπανοῦ πρωθυπουργοῦ, γιὰ τὴν κατάργηση τῶν ἀποσχιστικῶν πράξεων τῆς κυβερνήσεώς της καὶ τὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων της μὲ διάλογο μὲ τὴν Μαδρίτη. Ὁ πρόεδρός της ἐμφανίζεται διαλλακτικὸς καὶ πρόθυμος γιὰ συμμόρφωση, διότι γνωρίζει ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν Καταλανῶν εἶναι ὑπὲρ τῆς παραμονῆς στὴν Ἱσπανία, ὅπως τὸ ἔδειξε καὶ ἡ πάνδημη διαδήλωση στὴν Βαρκελώνη τὴν προηγούμενη Κυριακή∙ ἀλλὰ ὁ ἀντιπρόεδρός του, ἀρχηγὸς τοῦ μετριοπαθοῦς ἀριστεροῦ κόμματος καὶ ὁ ἀρχηγὸς ἐπίσης τοῦ ἀκροαριστεροῦ, συγκεβερνῶντες οἱ τρεῖς, εἶναι ἀντίθετοι καὶ ὑποστηρίζουν τὴν κήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας. Στὴν περιοχὴ ὅμως ὅλοι εἶναι ἀνάστατοι, καθὼς οἱ τράπεζές της καὶ ἄλλες μεγάλες ἐπιχειρήσεις ἐγκαταλείπουν τὴν ἐπαρχία καὶ μεταφέρουν τὴν ἕδρα τους σὲ ἱσπανικὲς πόλεις, οἱ τουρίστες φεύγουν καὶ οἱ κρατήσεις μειώνονται ἀπότομα∙ δὲν εἶναι εὔκολο τὸ μέλλον.