Ἡ ἑνότης τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ἡ μεταφορὰ τοῦ πολέμου στὴν Ἀσία, γιὰ τὴν κατάλυση τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας, ἐθεωρεῖτο ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἔκφραση τῶν πηγαίων δημιουργικῶν δυνάμεών του∙ ἐπειδὴ αὐτὲς χάνονταν στοὺς ἐμφυλίους πολέμους καὶ στὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις τῶν πόλεων. «Ὡς μόνον ἂν τοῦτ’ ἀγαθὸν ἀπολαύσαιμεν τῶν κινδύνων τῶν πρὸς ἡμᾶς αὐτούς»∙ ὅταν μόνο αὐτὸ τὸ ἀγαθὸ θὰ ἀπολαύσουμε, τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τοὺς μεταξύ μας κινδύνους, τοὺς συνεχεῖς πολέμους καὶ τὶς ἐσωτερικὲς συγκρούσεις. «Εἰ ταῖς ἐμπειρίαις τοῖς ἐκ τούτων γεγενημέναις πρὸς τὸν βάρβαρον καταχρήσασθαι δόξειεν ἡμῖν»∙ ἐὰν τὴν πεῖρα ἀπ’ τὴν πολεμική μας ἱκανότητα, τὴν ἀποκτηθεῖσα ἀπὸ αὐτές, πρὸς τὸν βάρβαρον ὀφείλουμε νὰ ἐπιδείξουμε μόνοι ἐμεῖς. Ἦταν οἱ Ἕλληνες, μετὰ τὸν τριακονταετῆ περίπου Πελοποννησιακὸ πόλεμο, οἱ καλύτερο πολεμιστὲς στὸν τότε γνωστὸ κόσμο∙ τὸ ἀπέδειξαν δύο γενιὲς ἀργότερα, μὲ τὴν αὐτονόητη ἀνάδειξη τῶν Μακεδόνων στὴν ἡγεμονία τους.