Ἡ ἐπιστράτευση ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο τῶν παρακρατικῶν του μηχανισμῶν καὶ τοῦ ἐνδοτισμοῦ του στὰ ἐθνικὰ θέματα, γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του στὴν ἐξουσία ἢ τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἀνεξοφλήτων ἐπιταγῶν του, εἶναι ἐμφανέστατη πλέον∙ προβαίνει σὲ ἄγαρπες κινήσεις, ὄχι μόνο στὰ ἐθνικά μας συμφέροντα -ὅπως οἱ δεσμεύσεις του ἀπέναντι στὸν Ἀμερικανὸ πρόεδρο, χωρὶς κανένα ἀντάλλαγμα, ἢ οἱ ἐναγκαλισμοί του μὲ τὸν Ταχὶπ Ἐρντογάν, χωρὶς καμμία ἐγγύηση καὶ ὅταν ἔχει καταστεῖ τὸ μαῦρο πρόβατο τῶν Εὐρωπαίων-, ἀλλὰ καὶ στὸ ἐσωτερικό, μὲ ἀπρόβλεπτες τὶς προεκτάσεις τους. Ἤδη γιὰ τὰ ἀεροπλάνα δείχνει ὅτι ὑποχωρεῖ, ἀλλὰ ποιὸς ἔχει ἐμπιστοσύνη στὸν λόγο του; ἀλλὰ γιὰ τὴν Σούδα δὲν λέει τίποτε, ὅταν ἀπεμπολεῖ τὴν διεκδίκηση ἐγγυήσεων γιὰ τὴν ἐθνική μας ἀσφάλεια μὲ τὴν πολυετῆ παραχώρησή της πρὸς τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τὸ ΝΑΤΟ, δηλαδὴ καὶ τοὺς Εὐρωπαίους στὴν χρήση της, ἐνῶ προβαίνει σὲ ἀναθεώρηση τῆς μονοετοῦς χρήσεως. Τὰ ἐρωτήματα εἶναι πολλά: Αὐτὸ γίνεται μόνο καὶ μόνο, ἐπειδὴ φοβᾶται τὴν ἐπικύρωσή της στὴν Βουλὴ καὶ τὴν διαρροὴ βουλευτῶν του; Μήπως ὑποκρύπτει καὶ ἐνδοτισμὸ στὰ ἐθνικά μας θέματα, ὅπως καὶ ἀντιευρωπαϊσμό; Δὲν διαφαίνεται ἀπάντηση ἀπ’ τὶς δηλώσεις τοῦ ἰδίου καὶ τοῦ συνεταιράκια, τὸ ἀντίθετο μάλιστα∙ γεννῶνται πολὺ περισσότερες ἐρωτήσεις ἀπ’ τὶς ἀντιφατικὲς παρεμβάσεις τους στὴν Βουλή.

Εἶναι γεγονὸς πανθομολογούμενο ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει κόψει κάθε σχέση μὲ τὴν ἀριστερά, τὴν ὀργανωμένη ἔκφρασή της καὶ τὴν ἰδεολογία της, καὶ ἔχει ἀσπασθεῖ τὴν ἀκροδεξιὰ τοῦ συνεταιράκια, ἂν καὶ ἀποδεικνύονται ταυτόσημες, στὸν τρόπο ἀσκήσεως τῆς ἐξουσίας καὶ στὶς διεθνεῖς διασυνδέσεις τους∙ ἐκλήθησαν ἀμφότεροι μᾶλλον στὴν Ἀμερική, ὄχι τόσο γιὰ τὰ διμερῆ, διότι δὲν ἐλύθη κανένα πρόβλημα καὶ ἀπ’ ὅτι φαίνεται οὔτε συζητήθηκε σὲ βάθος, ἐνῶ ἡ βελτίωση τῶν ἀεροσκαφῶν μας παρέμεινε ἐκκρεμής, ἀλλὰ καὶ ἡ Σούδα εἶχε παραχωρηθεῖ ἀπὸ πρὶν καὶ χωρὶς οὐδένα ἀντάλλαγμα. Ἄλλωστε, ἡ παραμέληση, ἂν ὄχι τίποτε χειρότερο, ἐκ μέρους τους τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἀμύνης μᾶλλον ἦταν τὸ ἀντικείμενο τῆς ἐπισκέψεως∙ στὰ ὑπόλοιπα εὐρωπαϊκὰ θέματα φάνηκε αὐτὸ καθαρώτερα: ὁ πρωθυπουργὸς ζήτησε γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τῶν συνθηκῶν τῆς Εὐρωζώνης τὴν συμμετοχὴ καὶ τοῦ λαοῦ, δηλαδὴ ποιοῦ λαοῦ; Τῶν Ρουβικώνων καὶ τῶν παρακρατικῶν; διότι αὐτὸς δὲν ἔχει καμμία σχέση πλέον μὲ τὸν ἑλληνικὸ λαό∙ ὅποια πόλη κι ἂν ἐπισκέπτεται δὲν πατάει τὸ χῶμα της, ἐπειδὴ τὸν περιμένουν οἱ γυναῖκες μὲ τὶς σκοῦπες ἕτοιμες στὰ χέρια τους, ἐνῶ καὶ τὸ κομματικό τους ὄργανο πουλάει μόνο στὰ σώματα τῶν κρατικῶν ὑπηρεσιῶν, ἄντε καὶ σὲ κανὰ δυὸ δεκάδες στὰ περίπτερα. Τὸ ἔχουν καταλάβει ἤδη ὅτι ἡ παράταση στὴν ἐξουσία, ὅπως ἦρθε καὶ ἡ ἄνοδός τους, μόνο μὲ τὴν βοήθεια τῶν ἀτλαντικῶν κυκλωμάτων διασφαλίζεται.

Ἡ ἀξιολόγηση δὲν φαίνεται νὰ προχωράει τόσο ἱκανοποιητικά, ὅσο ἰσχυρίζονται στὴν κυβέρνηση∙ τὰ ἐλλείμματα διευρύνονται σὲ ἀνεξέλεγκτο βαθμό, ἡ ὕφεση καταφθάνει πομπωδῶς καὶ ἡ ἀπειλὴ νέων μέτρων ἐπικρέμεται ὡς δαμόκλειος σπάθη. Δὲν ὑπάρχει κοινωνικὴ τάξη ποὺ νὰ ἐμφανίζεται ἔστω κι ἀνεκτικὴ ἀπέναντι στὴν κυβέρνηση∙ ἀκόμη καὶ οἱ τόσο εὐνοηθέντες δημόσιοι ὑπάλληλοι βλέπουν ὅτι δὲν τὰ βγάζουν πέρα μὲ τὶς οἰκογενειακές τους ἀνάγκες∙ ἡ ἀσφυξία στὴν ἀγορὰ παρατείνεται καὶ οἱ γιορτὲς φάντάζουν ὡς οἱ πιὸ ἄσχημες στὴν μνημονιακὴ ἐποχή, οὔτε γιὰ μικροδῶρα στὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν οἱ γονεῖς τους, ἐνῶ ὁ ἀπότομος χειμώνας τοὺς βρίσκει χωρὶς χρήματα γιὰ θέρμανση, μὲ ψιλὰ ἀγοράζουν πετρέλαιο. Ἡ ἀποδιάλυση τοῦ κομματικοῦ μηχανισμοῦ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ κάθε νέο περιστατικο∙ στὶς περιοδεῖες του οἱ ἀστυνομικοὶ ἐπιστρατεύονται γιὰ ἀκροατήριο, διότι οὔτε τὰ μέλη τῆς Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς δὲν παρουσιάζονται ὅλα, ἐνῶ τὰ περισσότερα κομματικὰ στελέχη εἶναι μὲ τοὺς διαδηλωτὲς στοὺς δρόμους καὶ πολλὰ πρωτοστατοῦν μάλιστα στὶς ἀποδοκιμασίες∙ ἡ ἐπίσκεψη στὴν Ἀμερικὴ καὶ οἱ καλὲς σχέσεις μὲ τὴν Τουρκία προκαλοῦν τὴν φυγὴ καὶ τῶν τελευταίων ὀπαδῶν. Ὁ Ναπολεοντίσκος ἀνεδύθη ὡς ἀριστερὸς καὶ ἀντιαμερικανός, καὶ δευτερευόντως ὡς ἀντιμνημονιακός∙ τώρα ἐμφανίζεται ὡς ἀμερικανόδουλος, φιλότουρκος καὶ ὁ χειρότερος μνημονιακὸς ὅλων τῶν προηγουμένων…

Ἡ ἀπομόνωση στὴν Εὐρώπη ἔχει τὸν ἀντίκτυπό της καὶ στὸ ἐσωτερικό∙ πρὸ τριετίας χρησιμοποίησε τὴν διακοπὴ τοῦ δευτέρου μνημονίου, ὡς πάρθιο βέλος κατὰ τῆς Εὐρωζώνης, μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς ἐξόδου ἀπ’ αὐτὴν καὶ τῆς προκλήσεως σοβαρᾶς πολιτικῆς κρίσεως∙ ἡ Εὐρωζώνη ἔχανε τὴν παρουσία της στὴν Βαλκανικὴ καὶ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ποὺ ἐθεωρεῖτο μοιραῖο πλῆγμα της, ἀλλὰ καὶ τὸ ὁποῖο προετοίμαζαν οἱ ἀτλαντικοὶ κερδοσκόποι μετὰ μανίας, μὲ κορυφαία τὴν διαπλοκή τους. Ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου ἐμφανίσθηκαν καὶ τόσο ἀνεκτικοί -κατὰ κάποιαν ἔννοιαν, ἀλλὰ φιλέλληνες στὴν πραγματικότητα, διότι τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα προασπίζονταν πρωτίστως-, ἀπέναντί του, ἐνῶ τοῦ ἐπέβαλαν τὸ τέταρτο μνημόνιο∙ ἡ ἱστορία κύλησε μὲ τοὺς ὅρους της καὶ ἡ Εὐρωζώνη ἐμφανίζεται πολὺ ἰσχυρότερη πλέον, μὲ τὸν λαϊκισμὸ νὰ ἔχει συντριβεῖ παντοῦ σχεδόν, μὲ τελευταία δράση στὴν Καταλωνία. Εἶναι ἐνδεικτικὸ τῆς στάσεως τοῦ Ναπολεοντίσκου ὅτι τελευταῖος καὶ μὲ μισόλογα καταδίκασε τὸ κίνημα τῶν Καταλανῶν αὐτονομιστῶν∙ ἐπὶ τέσσερες ἑβδομάδες σχεδὸν τηροῦσε σιγὴν ἰχθύος, ἐνῶ τὰ στελέχη του μιλοῦσαν γιὰ τὴν ἀστυνομικὴ βία στὸ δημοψήφισμα καὶ ὄχι γιὰ τὸ ὅτι ἦταν παράνομο κατὰ τὸ ἱσπανικὸ Σύνταγμα καὶ χωρὶς τὴν τήρηση τῶν κανόνων ἐλευθέρας ἐκφράσεως τῶν πολιτῶν του. Ἦταν ἀπολύτως ταυτισμένοι μὲ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή∙ τὶς ρίζες του ἀποκάλυψε πανηγυρικὰ ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.

Οἱ ἀπεγνωσμένες προσπάθειες ἀνατροπῆς τῶν πολιτικῶν μας ἀπέτυχε παταγωδῶς∙ προπαγάνδιζε ὁ Ναπολεοντίσκος ὅτι ἔχει ἀνακοπεῖ ἡ καθοδική του πορεία, ἀλλὰ ὅλα ἦταν φροῦδες ἐλπίδες. Παρὰ τὴν χάλκευσή τους οἱ δημοσκοπήσεις δείχνουν διαφορὰ διψηφίου ἀριθμοῦ ἀπ’ τὴν Νέα Δημοκρατία, ἂν καὶ στὴν πράξη ὁ ΣΥΡΙΖΑ φθάνει δὲν φθάνει τὸν διψήφιο, μὲ ἀπότομη πορεία πρὸς τὰ κάτω∙ οἱ σοβαροὶ σύμβουλοί του -διότι ἔχει καὶ σοβαροὺς συμβούλους, κυρίως δημοσκόπους- τοῦ προτείνουν ἐκλογὲς πρὶν ἀπ’ τὶς γιορτές∙ ἔχει τοῦ λένε πολλὲς δυνατότητες νὰ πλησιάσει διψήφιο ἀριθμὸ καὶ νὰ μείνει δεύτερο κόμμα, διαφορετικὰ χάνει, μὲ τὴν ἐμπειρία τῶν ἑορτῶν κατοχικῆς ἐποχῆς καὶ γενικῆς ἐξαθλιώσεως, καὶ τὴν θέση τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως στὴν ἑπόμενη Βουλή, ποὺ δὲν πρόκειται νὰ ἀργήσει. Τὸ ἀτύχημα εἶναι ἡ πιθανώτερη ἐκδοχὴ τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων, ἀφοῦ τὸ ἔχουμε πεῖ, «ἑνὸς κακοῦ μύρια ἕπονται», κι αὐτὰ δὲν ἀργοῦν∙ ἐὰν ὑπῆρχε, ὅ μὴ γένοιτο, νεκρὸς στὴν Πεύκη -καὶ αὐτὴ ἦταν ἡ πρόθεση τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν τοῦ Μαξίμου-, σήμερα θὰ ἦταν ἄλλη ἡ πολιτικὴ κατάσταση. Ἡ ἄνοδος τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ ἡ συνοχὴ καὶ ἕλξις τῆς Νέας Δημοκρατίας εἶναι αὐταπόδεικτα πράγματα∙ κανεὶς δὲν τὰ ἀμφησβητεῖ. Οἱ συνομιλητὲς τοῦ πρωθυπουργοῦ δὲν ἔχουν καταλήξει, ἂν εὐθύνεται ἡ δειλία του ἢ οἱ διεθνεῖς ἐξαρτήσεις του στὴν ἀδικαιολόγητη ἀναποφασιστικότητά του.