Ὁ Ἀνταλκίδας καὶ οἱ συνοδοί του εἶχαν ὡς ἀποστολὴ τὴν ὑποταγὴ ὁλοκλήρου τῆς Ἑλλάδος στὸν μεγάλο βασιλέα, διότι δὲν θὰ εἶχαν ὑπογράψει παρόμοιες συνθῆκες, γράφει ὁ Ἰσοκράτης στὸν Πανηγυρικό του∙ αὐτὴ ἦταν φαίνεται ἡ κοινὴ πεποίθηση ὅλων τῶν Ἑλλήνων, στὶς ἀρχὲς τοῦ τετάρτου π.Χ. αἰῶνος, ἐκτὸς ὅσων ὑπηρετοῦσαν τὴν σπαρτιατικὴ ἡγεμονία. «Ἐχρῆν γὰρ αὐτούς, εἴτ’ ἐδόκει τὴν αὑτῶν ἔχειν ἑκάστους»∙ διότι διεπραγματεύοντο αὐτοί, ὁ Ἀνταλκίδας καὶ οἱ συνοδοί του, εἴτε ὅπως συνέφερε στὴν ἰδιοτελῆ ἑκάστου στάση, δηλαδὴ εἶχαν ἐξαγορασθεῖ ἀπ’ τοὺς Πέρσες. «Εἴτε καὶ τῶν δοριαλώτων ἐπάρχειν»∙ εἴτε νὰ γίνουν ἔπαρχοι στὶς δοριάλωτες πόλεις, τὶς ἑλληνικὲς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. «Εἴτε τούτων κρατεῖν ὧν ὑπὸ τὴν εἰρήνην ἐτυγχάνομεν ἔχοντες»∙ εἴτε νὰ διοικοῦν αὐτές, ὅσες ἀπεδέχθησαν τὴν ἐπιβολὴ τῆς εἰρήνης. Ἔτσι φέρθηκαν ἄλλωστε οἱ ἡγεσίες ὅλων τῶν ἑλληνικῶν πόλεων∙ κι ὅταν ἐξεγείροντο κατὰ τῶν Σπαρτιατῶν ἐπιζητοῦσαν τὴν περσικὴ κηδεμονία.