Οἱ ἔφοροι, μὲ τὶς ἐντολές τους στὸν Ἀνταλκίδα καὶ τοὺς συμβούλους του, τοὺς εἶχαν ἀφήσει τὸ περιθώριο γιὰ προσωπικὲς ἐπαφὲς μὲ τοὺς Πέρσες στὰ Σοῦσα καὶ τὴν ἐξασφάλιση θέσεων στὸν ἑλληνικὸ κόσμο καὶ στὶς πόλεις τους∙ ἦταν ἡ χειρότερη ὑποταγὴ ποὺ εἶχαν ὑποστεῖ οἱ Ἕλληνες μέχρι τότε στὴν ἱστορία τους καὶ μάλιστα ἑκουσίως. «Ἕν τι τούτων ὁρισαμένους καὶ κοινὸν τὸ δίκαιον ποιησαμένους, οὕτω συγγράφεσθαι περὶ αὐτῶν». Γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους τακτοποίησαν πολλὰ πράγματα καὶ τὰ ἐνέταξαν στὸ κοινὸ δίκαιο, ὥστε ἔτσι περιελήφθησαν οἱ ἰδιοτελεῖς διατάξεις. «Νῦν δὲ τῇ μὲν ἡμετέρᾳ πόλει καὶ τῇ Λακεδαιμονίων οὐδεμίαν τιμὴν ἀπένειμαν»∙ τώρα δὲ στὴν δική μας πόλη καὶ σὲ ἐκείνη τῶν Λακεδαιμονίων δὲν προέβλεψαν καμμία τιμή, ὡς τὶς μεγαλύτερες ἑλληνικὲς πόλεις. Στὴν Σπάρτη δικαιολογημένα, διότι καὶ δὲν τὸ ἐπέτρεπαν οἱ θεσμοί της καὶ ἦταν ἄλλωστε ἡ ἡγέτις δύναμις τῆς Ἑλλάδος.