Ἡ ἀποστολὴ δεκάδων χιλιάδων εἰδοποιητηρίων ἀπ’ τὴν Ἐφορία σὲ ἰδιοκτῆτες οἰκιῶν, ὅτι πρέπει νὰ ἀποδείξουν, μὲ συμβόλαια τοῦ ἀρχικοῦ κτήτορος, ὅτι τὸ οἰκόπεδο εἶναι ἰδιοκτησία τους, ἀποδεικνύει προχειρότητα καὶ ἀναλγησία. Ὅλα σχεδὸν τὰ ἀστικὰ κέντρα τῆς Ἑλλάδος καὶ περισσότερο ἡ πρωτεύουσα ἔχουν κτισθεῖ πάνω σὲ ἐθνικὲς γαῖες, τὶς ὁποῖες κληρονόμησε τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἀπ’ τὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία ὡς μοναδικὸς ἰδιοκτήτης∙ αὐτὸ εἶναι γεγονὸς ἀδιαμφισβήτητο καὶ ἐξαίρεση ἀποτελοῦσαν μόνο οἱ ἰδιοκτησίες τῶν μοναστηρίων καὶ τῶν ἐκκλησιῶν, τὰ γνωστὰ βακούφικα. Τὸ ἑλληνικὸ κράτος ὅμως ἔκανε στραβὰ μάτια καὶ κυρίως σὲ δύο περιπτώσεις, μετὰ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ τὴν πολεμικὴ περίοδο τοῦ 1940∙ ἔπρεπε οἱ ταλαίπωροι νὰ στήσουν κάποια παράγκα…