Ἡ κριτικὴ τοῦ Ἰσοκράτους κατὰ τῆς περσικῆς κηδεμονίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπως ἐπιβλήθηκε καὶ ἐπισήμως μὲ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, συνεχίζεται∙ ἡ Σπάρτη εἶχε ἀποδεχθεῖ τὴν ἐπικυριαρχία τοῦ μεγάλου βασιλέως, μία δεκαετία περίπου πρίν, μὲ τὴν ἀνάκληση τοῦ Ἀγησιλάου ἀπ’ τὴν Μικρὰ Ἀσία, παρὰ τὶς ἐπιτυχίες του κατὰ τῶν Περσῶν. «Οὐ τοῖς μείζους μὲν τὰς δυναστείας ἢ κατ’ ἀνθρώπους περιβεβλημένοις, ἐλάττονος δ’ ἀξίοις τῶν παρ’ ἡμῖν δυστυχούντων;» ἡ συνθήκη δὲν ἐπιβάλλει ὅσους ἔχουν ὑψηλὲς θέσεις ἀπ’ τὴν περσικὴ δυναστεία, ἀλλὰ ἐλάχιστη ἀξία μεταξὺ τῶν δυστυχούντων; «Ἐπὶ τίνας δὲ στρατεύειν προσήκει τοὺς ἅμα μὲν εὐσεβεῖν βουλομένους ἅμα δὲ τοῦ συμφέροντος ἐνθυμουμομένους;» καὶ ὑπὲρ ποίων μᾶς ζητοῦν ἐκστρατεύειν, πρὸς ὅσους ὅταν τοὺς συμφέρει εἶναι εὐσεβεῖς καὶ ἀμέσως μετὰ θυμοῦνται τὸ συμφέρον τους; Οἱ ἑλληνικὲς πόλεις ἦταν ὑποχρεωμένες ἀκολουθεῖν τοὺς Σπαρτιάτες στὶς ὅποιες ἐκστρατεῖες τους, κατὰ ὅσων εἶχαν ἐξεγερθεῖ ἐναντίον τους.