Ἡ περιγραφὴ τῶν Περσῶν ἀπ’ τὸν Ἱσοκράτη στὸν «Πανηγυρικό» του εἶναι ἐξαντλητικὴ γιὰ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς συμπεριφορᾶς τους ἀπέναντι στὴν Ἑλλάδα∙ ἦταν ἡ κοσμοκράτειρα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς μὲ τὴν αὐτοκρατορία της ἀπ’ τὴν Αἴγυπτο, τὴν Ἀνατολικὴ Βαλκανικὴ καὶ τὴν Μικρὰ Ἀσία μέχρι τὶς Ἰνδίες καὶ μὲ μόνη τὴν Ἑλλάδα ἐξαιρουμένη. «Οὐκ ἐπὶ τοὺς καὶ φύσει πολεμίους καὶ πατρικοὺς ἐχθρούς, καὶ πλεῖστα μὲν ἀγαθὰ κεκτημένους;» τὶς ἕξι παρατηρήσεις του στὴν περιγραφὴ τῶν Περσῶν τὶς κλείνει, λέγοντας, ὄχι ἐναντίον τῶν καὶ φύσει καὶ ἀπ’ τοὺς πατέρες μας ἐχθρούς, καὶ ποὺ ἔχουν πολὺ περισσότερα ἀγαθά; «Ἥκιστα δ’ ὑπὲρ αὐτῶν ἀμύνεσθαι δυναμένους;» καὶ πολὺ ἄσχημα ὑπὲρ τῶν ἑαυτῶν τους δύνανται ἀμύνεσθαι; «Οὐκοῦν ἐκεῖνοι πᾶσι τούτοις ἔνοχοι τυγχάνουσιν ὄντες»∙ αὐτοὶ λοιπὸν οἱ Σπαρτιάτες, μὲ τὴν ἐπαίχυντη Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, καθίστανται ἔνοχοι ὅλων αὐτῶν γιὰ τὸν Ἑλληνισμό∙ δὲν δικαιολογοῦταν ἡ κηδεμονία τῶν Περσῶν.