Οἱ ἀντιδράσεις πρὸς τοὺς ὑποστηρικτὰς τῆς ἑνότητος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, στὸν πόλεμο κατὰ τῆς περσικῆς αὐτοκρατορίας, ἦταν πλῆθος καὶ ἀπὸ πολλὲς πλευρές∙ ἡ σπαρτιατικὴ ἡγεμονία βρισκόταν ὑπὸ κατάρρευση, μετὰ τὴν Ἀνταλκίδειο εἰρήνη, ἀλλὰ οἱ ὀλιγαρχικοὶ καὶ ἄλλοι δουλικῆς νοοτροπίας ἄλλοι ἐπιδίωκαν παράταση τῆς ἐξουσίας των, μαζὶ μὲ τοὺς Λακεδαιμονίους, καθὼς εἶχαν γίνει ὅλοι τους αὐτοὶ ἀπράγμονες καὶ ἀχρεῖοι. «Τοὺς δὲ τῶν λόγων ἀμφισβητοῦντας πρὸς μὲν τὴν παρακαταθήκην καὶ περὶ τῶν ἄλλων ὧν νῦν φλυαροῦσι παύεσθαι γράφοντας»∙ σὲ ὅσους δὲ ἀμφισβητοῦν τὴν ἑνότητα τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τῆς παρακαταθήκης κατὰ τῶν Περσῶν καὶ γιὰ ὅσα ἄλλα φλυαροῦν σταματεῖστε ἀπαντᾶν αὐτοῖς. «Πρὸς δὲ τὸν λόγον ποιεῖσθαι τὴν ἅμιλλαν»∙ στὴν προβολὴ τοῦ λόγου μας ὀφείλετε ἔχειν ἅμιλλα. Συγκρούονταν δύο διαφορετικοὶ κόσμοι, ἡ δουλικὴ νοοτροπία πρὸς κάθε ἐξουσία, ἀκόμη καὶ βαρβαρική, καὶ ἡ παράδοση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τῶν Ἑλλήνων.