Σὲ κλιμάκωση ὁδηγεῖται ἡ σύγκρουση στὴν Παλαιστίνη, καθὼς ἡ ἰσραηλινὴ ἀεροπορία βομβάρδισε τὴν Γάζα, σὲ ἀντίποινα γιὰ τὴν ἐκτόξευση ρουκετῶν κατὰ τοῦ Ἰσραήλ, ἐνῶ ἔκλεισε καὶ τὴν δίοδο πρὸς τὴν λωρίδα∙ οἱ ἀποφάσεις τῶν 57 ἰσλαμικῶν χωρῶν, γιὰ ἄμεση ἀνάκληση τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἱερουσαλήμ, ὡς πρωτευούσης τοῦ Ἱσραὴλ ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, ἔχουν διαμορφώσει ἄλλη διεθνῆ δυναμική. Ἡ ἐπιρροὴ τῆς Ἀμερικῆς συρρικνώνεται, καθὼς οὐδεὶς πλέον ἀναφέρεται σὲ αὐτήν, ἐνῶ κερδίζουν ἔδαφος οἱ φιλορωσικὲς δυνάμεις∙ ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν ἀναγνωρίζει τώρα τὸν Μπασσὲρ Ἀσσὰντ ὡς πρόεδρο τῆς Συρίας, ἐνῶ στὴν Γενεύη ἐπανελήφθη ὁ διάλογος γιὰ τὴν χώρα, ἔστω καὶ ἔμμεσος μὲ τὴν διαμεσολάβηση τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ ΟΗΕ. Ἡ Εὐρώπη ἐντάσσεται στὸν κύκλο τῶν διαμεσολαβητῶν, ἐνῶ συζητάει μὲ τὴν Μόσχα τὴν ἄρση τῶν κυρώσεων εἰς βάρος της, τυπικὰ περισσότερο, διότι οὐσίᾳ ἔχουν ἀχρηστευθεῖ ἀπὸ καιρό∙ νέοι παράγοντες ἀναδεικνύονται στὴν τόσο εὐαίσθητη περιοχή.