Οἱ οὐσιαστικὲς διαπραγματεύσεις γιὰ τὴν ἐπανάληψη τοῦ μεγάλου συνασπισμοῦ στὴν Γερμανία ἔχουν ἀρχίσει σὲ ἐπίπεδο ἐμπειρογνωμόνων∙ οἱ Σοσιαλδημοκράτες, μετὰ ἀπὸ τρίμηνο ἀναστολῶν, πίστεψαν ὅτι εἶναι μονόδρομος ἡ συμμαχία μὲ τοὺς Χριστιανοδημοκράτες, διότι διαφορετικὰ ἡ χώρα ὁδηγεῖται σὲ ἐκλογὲς καὶ εἶναι βέβαιο, ὅτι αὐτοὶ θὰ χάσουν, ἐνῶ ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ θὰ ἀνεβάσει τὰ ποσοστά της καὶ θὰ εἶναι πάλι ἡ ἐκλεκτὴ καγκελάριος∙ μπορεῖ νὰ τσιμπήσουν καὶ οἱ ἀκροδεξιοί, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου βέβαιο. Οἱ Γερμανοὶ δὲν εἶναι διόλου εὐχαριστημένοι ἀπ’ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν καὶ διαπιστώνουν τρία πράγματα: πρῶτον, ὅτι ἡ ἀπουσία ἰσχυρᾶς κυβερνήσεως δύναται ἀπειλῆσαι τὴν οἰκονομική τους εὐμάρεια∙ δεύτερον, καθυστερεῖ ἡ δυναμικὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως, καθὼς τὸ Βερολίνο ἀποτελεῖ τὸ ἐφαλτήριό της∙ τρίτον, βλέπουν νὰ ἀποδυναμώνεται ἡ διεθνὴς προυσία τους, ὅπως στὸ Μεσανατολικό, ὅπου θὰ ἦταν σημαντικὴ ἡ παρέμβαση τῆς καγκελαρίου, ὡς ἐκπροσώπου τῆς Εὐρώπης.