Ἡ ἀνάμιξη τῶν ἐθνικῶν θεμάτων ἀπ’ τὸν Ναπολεοντίσκο, μὲ τὶς μικροκομματικές του ἀνάγκες, ἀποδεικνύει τὴν παντελῆ ἄγνοια διαχειρίσεώς τους, ἐκμυστηρεύονται ἔγκυροι διπλωματικοὶ κύκλοι∙ ἐκτὸς κι ἂν ἐκτελεῖ, ὅπως ἰσχυρίζονται πολλοί, ἐντολὲς τῶν ἀτλαντικῶν κερδοσκόπων καὶ τὶς ἀναμιγνύει μὲ τὴν ἐξαφάνιση τῆς δημοτικότητός του. Τὰ ἐθνικὰ θέματα ἀπαιτοῦν πολὺ λεπτοὺς χειρισμούς, ὅταν μάλιστα βρίσκεται ἡ Ἑλλάς στὸ κρίσιμο σταυροδρόμι τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, ὅπου ἀλλάζουν ἄρδην οἱ ἰσορροπίες∙ ἡ Εὐρώπη θεωρεῖ τὰ σύνορά μας δικά της πλέον, ὁπότε διεκδικεῖ οὐσιαστικὸ ρόλο στὶς ἐξελίξεις, ἔστω κι ἂν δὲν τὴν ἐνημερώνει ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση. Γνωρίζουν οἱ Εὐρωπαῖοι, ὅτι στὸ Ἀνατολικὸ Αἰγαῖο κρίνεται ἡ διεθνής τους παρουσία∙ ὅπως δείχνουν ὅτι, ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ τὴν προασπίσουν, παρὰ τὸν ἀτλαντόδουλο πρωθυπουργό.