Οἱ βεβιασμένες κινήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τοῦ ὑπουργοῦ του στὰ ἐθνικὰ θέματα, Σκοπιανό, ἑλληνοτουρκικά, ἀλβανικό, ἔχουν πολλὰ κίνητρα καὶ πολλαπλὲς ἀφετηρίες∙ πρώτη, οἱ δεσμεύσεις ἀπέναντι στοὺς Ἀμερικανούς, γιὰ ἔνταξη τοῦ κρατιδίου στὸ ΝΑΤΟ καὶ μελλοντικὰ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ὁπότε διασφαλίζουν νέα ἀντιευρωπαϊκὴ φωνὴ στὸ ἐσωτερικό της∙ δεύτερη, ἦταν ἡ φιλοδοξία τοῦ πρωθυπουργοῦ γιὰ πρόκληση προβλημάτων στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Νέας Δημοκρατίας, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὁ Κυριάκος θὰ ἀκολουθοῦσε τὴν πολιτικὴ τοῦ πατέρα του καὶ θὰ ταυτιζόταν μὲ τὶς ἀμερικανικὲς ἐντολές. Ἀλλά, σὲ αὐτὸ διαψεύσθηκε, διότι ταυτίσθηκε ἀπολύτως μὲ τοὺς Κώστα Καραμανλῆ καὶ Ἀντώνη Σαμαρᾶ∙ τρίτη, ἡ «αὐτονόμηση» τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν, τὸν προωθοῦν οἱ ἀτλαντιστὲς ὡς ἡγέτη νέου σχήματος.