Τὶς ὑπερατλαντικὲς ἐξαρτήσεις του διηύρηνε ὁ Ναπολεοντίσκος, μὲ τὴν ὑπαγωγὴ ὑπὸ τὸν ἀκροδεξιὸ τὸν ἀριστεριστροφίζοντα γεράκο∙ ἔχει πολλοὺς ἀγῶνες κι ἀνταγωνίσθηκε τὸν πατέρα του καὶ τὸν θεῖο του, ἀφοῦ στὴν διάρκεια τῆς ἑπταετίας ἦταν παντελῶς ἄγνωστος, ἀσχολοῦταν μὲ τὶς σπουδές του καὶ τὶς διασυνδέσεις του, στὸν ἴδιο περίγυρο, ὅπως ἔλεγαν πολλοὶ τότε. Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ ἔκανε, ἧταν προπέτασμα καπνοῦ, διότι εἶναι ἀπαραίτητος σήμερα, γιὰ τὴν προδοσία στὸ Σκοπιανό, στὸ Αἰγαῖο, στὸ Ἀλβανικό∙ φοβοῦνται ἴσως κάποια ἀπεγνωσμένη κίνηση ἐπιβιώσεως τοῦ συνεραιράκια, ἔστω τὴν τελευταία στιγμή, καὶ ἐπιλέγουν ἄνθρωπο πιστὸ στοὺς ἀτλαντικοὺς κερδοσκόπους καὶ οὐδεμίαν σχέσιν ἔχοντα μὲ τὸν Ἑλληνισμό∙ οἱ παλιοὶ σύντροφοί του εἶναι σαφεῖς στὴν κριτική τους.