Στὴν πλήρη ἀπομόνωσή της ἀπ’ τὶς ἄλλες πολιτικὲς δυνάμεις βρίσκεται ἡ κυβέρνηση, ὅπως ἀπέδειξε τὸ συνέδριο τοῦ Κινήματος Ἀλλαγῆς, τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ προπαγάνδα της γιὰ τὰ σκάνδαλα τῆς ἔχει γίνει μπούμερανγκ∙ οἱ πολλὲς συναντήσεις τοῦ Ρωσοπόντιου στὸ Μέγαρο Μαξίμου καταγράφονται, ἐνῶ καὶ μὲ τὴν Novartis οἱ ἐπαφὲς δὲν εἶναι λίγες. Ὁ ἀντιπερισπασμὸς μὲ τοὺς περιθωριακοὺς Εὐρωπαίους πολιτικοὺς ἀπέδειξε ὅτι ὁ Ναπολεοντίσκος ἀναγνωρίζει, ὄχι μόνο ὅτι βρίσκεται ἤδη ὁ ἴδιος στὸ περιθώριο καὶ ἔχει ἐγκολπωθεῖ τὴν λογική του, ἀφοῦ ὁδηγεῖται στὰ ἱστορικά του ποσοστά, ἀλλὰ τὸ πιθανώτερο καὶ κάτω ἀπ’ αὐτά∙ ὁ πανικὸς γιὰ ἔκτακτο δυστύχημα εἶναι διάχυτος στοὺς κύκλους του, μὲ ἀποτέλεσμα ἀδυνατεῖν αὐτοὶ χαράξειν ἀκόμη καὶ γιὰ ἁπλὰ πράγματα μακροχρόνια πολιτική. Ἡ κατάργηση τῆς ἀξιολογήσεως, οἱ μαζικοὶ διορισμοί, ἡ προαγωγὴ ἡμετέρων μὲ πολλαπλὲς ὑποσχέσεις δείχνουν, ὅτι θεωροῦν ἐπὶ θύραις τὶς κάλπες καὶ ἑτοιμάζονται δεόντως.