Ἡ τελικὴ συμφωνία γιὰ τὸ Brexit ἔχει γίνει, μὲ δύο ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις: ἡ Εὐρωζώνη ἀποδέχθηκε τὴν παράταση τῆς μεταβατικῆς περιόδου μέχρι τὸ 2020, ἀλλὰ καὶ ἡ Βρεταννία τὴν ἐλευθερία τοῦ ἐμπορίου μεταξὺ Νοτίου καὶ Βορείου Ἰρλανδίας. Ἀπομένουν φυσικὰ πολλά, οἱ λεπτομέρειες τῶν πολλαπλῶν σχέσεων καὶ τῆς πληρωμῆς ἀπ’ τὸ Λονδίνο τῆς ἀποζημιώσεως, ὕψους 45 ἕως 55 δις εὐρώ∙ ἡ ἀποκοπή της ἀπ’ τὴν Εὐρώπη εἶναι γεγονὸς γιὰ τὴν Ἀγγλία, ἔστω κι ἂν τώρα ἡ πλειοψηφία τοῦ ἀγγλικοῦ λαοῦ δὲν τὴν ἐπιθυμεῖ, τουλάχιστον στὸ σύνολο τῆς χώρας, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν περιοχῶν τῆς Meadengleand, τοῦ ἐσωτερικοῦ τῆς χώρας, ὅπου πιστεύουν ἀκόμη ὅτι ζοῦν στὴν ἐποχὴ τῆς βρεταννικῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ καὶ ὅπου ἐκλέγεται ἡ πρωθυπουργός. Οἱ οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις θεωροῦνται οἱ χειρότερες, ἐνῶ ἡ διεθνὴς παρουσία τῆς Βρεταννίας εἶναι πλέον ἀνύπαρκτη, καθὼς καὶ Παρίσι καὶ Βερολίνο δὲν τὴν συνεκτιμοῦν.