Ἡ ἀνατροπὴ τῆς διεθνοῦς συγκυρίας, μετὰ τοὺς δυτικοὺς βομβαρσισμοὺς τῆς Συρίας, θεωρεῖται ἀδιαμφισβήτητο γεγονὸς ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους διπλωματικοὺς ἀναλυτές∙ δύο εἶναι τὰ κύρια σημεῖα τῆς κριτικῆς τους: πρῶτον, ἡ ἐπίθεση, μὲ 103 πυραύλους, ἔγινε ἀπ’ τὶς ἀμερικανικές, βρεταννικὲς καὶ γαλλικὲς δυνάμεις τὴν παραμονὴ τῆς ἐπιτοπίου ἐρεύνης τῶν ἐπιθεωρητῶν τοῦ Διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ Χημικῶν Ὅπλων καὶ χωρὶς τὴν παρουσίαση πειστικῶν στοιχείων, ὅτι δὲν εἶναι πλεκτάνη ἡ ὅλη ὑπόθεση∙ δεύτερον, ἡ ἐμφανέσταση προσπάθεια δικαιολογίας τῶν Δυτικῶν, ὅτι ἐπείγονται γιὰ τὴν πολιτικὴ λύση τοῦ προβλήματος καὶ συνέρχονται οἱ ὑπουργοί τους στὸ Λονδίνο ἀπὸ σήμερα. Ἡ κοινὴ γνώμη, κυρίως στὴν Εὐρώπη, πιστεύει ὅτι Παρίσι καὶ Βερολίνο σύρθηκαν, ἕκοντες ἄκοντες, στὸ ψυχροπολεμικὸ ἅρμα.