Ὁ Ναπολεοντίσκος ἔχει καταστήσει ἐπικυρίαρχο τὸν Ρουβίκωνα τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, ὅπως τὸ ἔδειξε μὲ τὴν ἐπίθεσή του μὲ μπογιὲς στὴν Γαλλικὴ πρεσβεία, ἀπέναντι ἀπ’ τὴν Βουλή, μέρα μεσημέρι∙ ἡ φρουρὰ τῆς πρεσβείας καὶ τοῦ Κοινοβουλίου, σὲ λίγες δεκάδες μέτρα, δὲν κατάλαβαν τίποτε κι ἕνας ἁπλὸς πολίτης εἰδοποίησε τὴν Ἀστυνομία. Οἱ συριζοχαϊδεμένοι μάλιστα δικαιολόγησαν τὴν στάση τους, ὡς ἀπάντηση στοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς Συρίας, ἀλλὰ ἐπέλεξαν μόνο τοὺς Γάλλους κι ὄχι τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τοὺς Ἄγγλους, οὔτε τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ποὺ τοὺς στήριξε ὁλόπλευρα∙ ἔγινε δὲ τὴν ἑπομένη τῆς σαφεστάτης ὑποστηρίξεώς μας στὰ ἑλληνοτουρκικὰ καὶ μὲ τὴν διάθεση δύο φρεγατῶν. Μήπως, διερωτῶνται πολλοί, αὐτὸς ἦταν ὁ πραγματικὸς στόχος τους;