Τὶς τελευταῖες μέρες, μὲ τὸν ἐμπορικὸ πόλεμο καὶ τὰ γεγονότα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, παρατηρήθηκε ἐνίσχυση τῆς συνοχῆς τῆς Εὐρώπης, ἐνῶ λίγες μέρες πρίν, μὲ τοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς Συρίας, φαινόταν ὅτι ἀποδυναμωνόταν οἱ συνεκτικές της δυνάμεις∙ καμπὴ ἀπετέλεσε, ὁπωσδήποτε ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Γάλλου προέδρου στὴν Οὐάσιγκτον, μὲ τὴν προβολὴ τῶν εὐρωπαϊκῶν θέσεων καὶ ἡ ἀκολουθήσασα ἐκείνη τῆς καγκελαρίου. Ὁ Ντόναλντ Τρὰμπ ὑποχρεώθηκε, μετὰ καὶ τὴ συστράτευση τῆς Βρεταννίας μὲ τοὺς Εὐρωπαίους, στὴν ἀναβολὴ τῆς ἐπιβολῆς δασμῶν στὰ χαλυβουργικά, ἔστω γιὰ ἕναν μῆνα καὶ μόνο∙ ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος αἰσθάνεται πλέον τὸ τί σημαίνει ἡ διεθνὴς ἀπομόνωση τῆς χώρας του, ἐνῶ καὶ οἱ ἀμερικανικοὶ οἰκονομικοὶ παράγοντες εἶναι ἀντίθετοι καὶ τοῦ ἐπισημαίνουν ὅτι ὑστερεῖ ἡ χώρα τους στὸν διεθνῆ ἀνταγωνισμὸ καὶ περισσότερο στὰ προϊόντα προηγμένης καὶ ψηφιακῆς τεχνολογίας. Ἄλλωστε οἱ Ἀναδυόμενοι ἔχουν κοινὲς θέσεις μὲ τὴν Εὐρώπη, μὲ πρώτη τὴν Κίνα.