Στὴν ἐμβάθυνση τῶν διεθνῶν ἀνακατατάξεων ὁδήγησε ἡ καταγγελία τῆς πυρηνικῆς συμφωνίας τοῦ Ἰρὰν ἀπ’ τὴν Ἀμερική∙ οἱ συνομιλίες Εὐρώπης, Ἐπιτροπῆς καὶ τριῶν δυνάμεων, μὲ τὶς Ρωσία καὶ Κίνα, ἀλλὰ καὶ τὸν ΟΗΕ καὶ τὴν Διεθνῆ Ἐπιτροπὴ Ἀτομικῆς Ἐνεργείας εἶναι ἐντατικές, μὲ κύριο ἀντικείμενο τὴν διατήρηση τῆς συμφωνίας καὶ τὴν ἀπάντηση στὶς νέες ἀμερικανικὲς κυρώσεις. Ἡ διαφορὰ μὲ τὶς προηγούμενες μεταπολεμικὰ εἶναι, ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ δὲν μετέχουν οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες∙ ἡ διατήρηση τῆς συμφωνίας θὰ κριθεῖ σὲ ἕνα κυρίως θέμα, στὴν ἀντιμετώπιση τῶν κυρώσεων, γιὰ τὶς οἰκονομικὲς σχέσεις τῶν Εὐρωπαίων μὲ τὸ Ἰράν. Στὴν πράξη ἡ διαφορὰ εἶναι μεταξὺ Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς, διότι, ἐὰν ἐπιμείνει ἡ Οὐάσιγκτον σὲ κυρώσεις καὶ κατὰ εὐρωπαϊκῶν ἑταιρειῶν, τότε οἱ Βρυξέλλες ἀπαντοῦν μὲ ἀντίμετρα κατὰ ἀμερικανικῶν∙ ὁ ἐμπορικὸς πόλεμος προσλαμβάνει ἄλλες διαστάσεις καὶ θὰ κριθεῖ στὶς προσβάσεις ἑκάστης πλευρᾶς πρὸς τὶς τρίτες χῶρες.