Οἱ ἐσωτερικὲς πιέσεις στὸν Ναπολεοντίσκο γιὰ ἐκλογὲς αὐξάνονται, κυρίως ἀπ΄ τὰ παραγωγικὰ ὑπουργεῖα καὶ ἀπὸ ὅσους ἔχουν στενὴ ἐπικοινωνία μὲ τὴν ἀγορὰ καὶ τὸ κόμμα∙ στὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν γνωρίζουν, ὅτι οὔτε καθαρὴ ἔξοδος ὑπάρχει οὔτε τέλος τῆς ἐπιτηρήσεως, παρὰ μόνο αὐστηρότερη ἀπὸ προηγουμένως παρακολούθηση ποὺ θὰ καταστεῖ «ἀφόρητη» μὲ τὴν ἰταλικὴ κρίση. Στοῦ Μαξίμου κάνουν πῶς δὲν καταλαβαίνουν –κι εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ πρωθυπουργὸς καὶ ὁ περίγυρός του ἔχουν μεσάνυχτα ἀπ’ τὸ γίνεται στὴν Ἑλλάδα, καθὼς ὅποτε πατάει χῶμα ἑλληνικὸ τὸν παίρνουν μὲ τὶς πέτρες-, ἀλλὰ τὰ μηνύματα εἶναι ἐφιαλτικὰ κι ἀπ’ τὴν Κουμουνδούρου, στὴν ὁποία ἐκτὸς ἀπ’ τὸ κτίριο δὲν πατάει σχεδὸν κανεὶς τὴν τελευταία διετία, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς ἀστυνομικῆς φρουρᾶς. Ἡ εὐρύτατη ἀπήχηση τῆς συνεντεύξεως τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καὶ τὰ σαρκστικὰ σχόλια γιὰ τὴν κυβερνητικὴ ἀπάντηση, μὲ ἀναφορὰ στὰ τῆς παλιᾶς ἀριστερᾶς, συζητοῦνται εὐρύτατα.