Στὴν πόλωση καταφεύγει ὁ Ναπολεοντίσκος, ὡς ἐσχάτη γραμμὴ ἀμύνης του, ἀλλὰ καὶ μὲ πολὺ ἄγαρπο καὶ ἀποκρουστικὸ τρόπο∙ ἀπάντησε μὲ ἀναφορὰ στὴν δολοφονία τοῦ Γρηγόρη Λαμπράκη, στὴν συνέντευξη τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, γιὰ τὴν ἐπείγουσα ἀνάγκη ἐκλογῶν, τὴν ἐπιδείνωση τῆς οἰκονομίας καὶ τὴν αὐταρχικότητα τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ πόσοι θυμοῦνται κυρίως νέοι τὴν τραγικὴ ἐκείνη ἱστορία; ἀκόμη χειρότερα, πόσοι ἀπ’ τοὺς πρωταγωνστὲς τῆς ἀντιστάσεως τότε τὸν θεωροῦν συνεχιστὴ τῆς δημοκρατικῆς παραδόσεως; ἐλάχιστοι, ὅπως φάνηκε ἀπ’ τὴν ὑποδοχή του στὴν κηδεία τοῦ Χάρρυ Κλίν, ἐνῶ ἡ τεράστια πλειοψηφία τους ταυτίζεται μὲ τὴν καταγγελία τοῦ Μίκη Θεοδωράκη, ὅτι πρόκειται γιὰ «ἀριστερόστροφο φασισμὸ» καὶ ὁλοκληρωτικὴ νοοτροπία. Ἡ πολιτικὴ δυναμικὴ δὲν ἀλλάζει πλέον, ὁ ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στὰ ὅρια τῆς ἐπιβιώσεώς του, ἂν κρίνουμε ἀπ’ τὰ πραγματικὰ γεγονότα, γενικὴ ἀποδοκιμασία στὴν Μυτιλήνη, 0,8% στὶς φοιτητικὲς ἐκλογές, κατακραυγὴ σὲ κηδεία, ἀδιανόητο στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, στὴν ὁποία, «ὁ νεκρὸς δεδικαίωται», θεωρεῖται πρώτιστο ἱερὸ καθῆκον∙ τὸν διέπουν πανικὸς ἢ καλύτερα κατάσταση παρακρούσεως ἐμφανέστατα δημοσίως, ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν διαθέτει οὔτε γνώση τῆς ἱστορίας καὶ τῶν θεσμῶν τῆς δημοκρατίας, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν ἐλάχιστη αὐτοσυγκράτηση καὶ φρόνηση γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση κρισίμων καταστάσεων. Τὰ χάνει καὶ καταρρέει, λέγεται ἀπ’ τὸ περιβάλλον του.

Τὸ τέταρτο μνημόνιο εἶναι γεγονός, ὄχι μόνο μὲ τὶς περικοπὲς συντάξεων, μισθῶν καὶ ἀφορολογήτου καὶ ἄλλων ἐπιβαρρύνσεων, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν αὐστηρότατη πλέον ἐπιτήρηση γιὰ ἀπρόβλεπτο χρόνο, ἐὰν δὲν συμβεῖ πολιτικὴ ἀλλαγή∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν θέσει τὴν 21η Ἰουνίου ὡς ὅριο γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τῶν προαπαιτουμένων, ἀλλὰ καὶ πλήρη συμμόρφωση στὴν κοινὴ οἰκονομικὴ πολιτική, διότι ἔρχεται ἡ ἰταλικὴ κρίση, τρισχειρότερη ἀπ’ τὴν ἑλληνική, καὶ δὲν ἔχουν περιθώρια ἐλιγμῶν ἢ καὶ ἀνοχῆς. Ἡ ὕπαρξη τοῦ Ναπολεοντίσκου ὅμως ναρκοθετεῖται μὲ τὶς ἀπαιτήσεις αὐτές∙ τοῦ ἔχουν ἀπομείνει στὸ ἐσωτερικὸ ὡς ὑποστηρικτές του, μόνο οἱ κρατικοδίατοι τῆς ἀριστερᾶς, ἄσχετοι παντελῶς μὲ οἰκονομικὴ συμπεριφορὰ καὶ πολὺ περισσότερο ἀνταγωνιστικότητα, καὶ οἱ ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις του, μὲ τοὺς συνδαιτημόνας τοῦ ἀνθυπάτου ὡς συμπλήρωμα. Ἀλλὰ ἡ ἐκπλήρωση τῶν προαπαιτουμένων σημαίνει, ἐκπαραθύρωση ἀπ’ τὸ ἑλληνικὸ δημόσιο τῶν κρατικοδιαίτων, ἐνῶ οἱ ἀπαραίτητες μαζί τους ἰδιωτικοποιήσεις ὁδηγοῦν στὴν ἀπολύτρωση ἀπ’ τοὺς ἀμερικανοκίνητους κερδοσκόπους∙ ὁ πρωθυπουργός, τὸ ἔχει ἀποδείξει, ὅτι ἀπέναντι στοὺς παράγοντες αὐτοὺς εἶναι ἀνίσχυρος, ἢ μᾶλλον ὅτι εἶναι τυφλὸ ὄργανο τῶν ἀτλαντικῶν κύκλων. Ἡ ἰδιαιτερότης τῆς Ἑλλάδος, μεταπολεμικὰ καὶ κυρίως κατὰ τὴν δικτατορία, σὲ σύγκριση μὲ τὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες, εἶναι ὅτι ἡ ἀμερικανικὴ κυριαρχία ἠσκεῖτο μέσῳ τοῦ δημοσίου τομέως καὶ τῶν ὀργανισμῶν του κι ὄχι τῶν ἰδιωτικῶν ἐπιχειρήσεων. Γνωστὰ αὐτά.

Ἡ πολιτικὴ ρευστότης εἶναι ἀποτέλεσμα δύο παραγόντων, τῆς ἀνυπαρξίας ἐξουσίας γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν καθημερινῶν προβλημάτων τοῦ λαοῦ καὶ ἡ καταφανὴς ροπὴ ἢ μᾶλλον ἕξις αὐταρχικῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἀριστερόστροφου φασισμοῦ∙ ὁ πολὺς κόσμος, τῆς μειοψηφίας ποὺ προτίμησε στὸν ΣΥΡΙΖΑ, δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὶς ἀτλαντικὲς ἐξαρτήσεις του κι οὔτε τὶς πίστευε στὴν ἀρχή, ὅταν κάποιοι τὶς ἀποδείκνυαν, ὅπως ἔχει συμβάλει σ’ αὐτό, «Τὸ Ἐμμελές»∙ ἀλλὰ καὶ ἡ τεράστια πλειψηφία τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων δὲν τὰ ὑποψιαζόταν αὐτά, τὸ ἀντίθετο πίστευαν, ὅτι ἐλάχιστα ἀπ’ ὅσα ὑποσχόταν θὰ τὰ ἔφτιαχνε. Τὰ προβλήματα ὅμως τώρα γι’ ὅλους αὐτοὺς εἶναι περισσότερα, διότι διαπιστώνουν ὅτι οἱ ἀνάλγητες περικοπὲς πλήττουν καὶ τοὺς ἴδιους, ὅπως γίνεται καὶ μὲ τοὺς ἀγρότες, ὑφίστανται τὴν συνειδητὴ πολιτικὴ ἐξαφανίσεώς τους, μαζὶ μὲ τοὺς μικρομεσαίους∙ τὰ περιθώρια ἀνοχῆς ὅλων αὐτῶν τῶν στρωμάτων ἔχουν ἐξαντληθεῖ ἀπὸ καιρὸ καὶ τὸ ἐκδηλώνουν, μὲ τὶς ἐκρήξεις τους κατὰ τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὅταν τὸν παίρνουν μὲ τὶς πέτρες, ὅπου κι ἂν ἐμφανίζεται, ἐνῶ καὶ οἱ βουλευτές του ἀκολουθοῦν σὲ κάποια ἀπόσταση τὰ κομματικὰ στελέχη. Ἐπισκέφθηκε ὁ πρωθυπουργὸς τὴν Θεσσαλονίκη κι ἀπ’ τοὺς εἴκοσι βουλευτὲς τῆς εὐρύτερης περιοχῆς μόνο δύο βρέθηκαν δίπλα του, οἱ ἄλλοι λούφαξαν∙ γνωρίζουν ὅτι ἡ πολιτική τους ἐπιβίωση ἐξαρτᾶται ἀπ’ τὴν ἀπόστασή τους ἀπ’ τὸν πρόεδρό τους…

Ἡ διεθνὴς ἀπομόνωση εἶναι, ὅπως δείχνουν τὰ πράγματα, χειρότερη ἀπ’ τὴν ἐσωτερική∙ παράδειγμα, εἶχε ζητήσει ὁ Ναπολεοντίσκος παρακλητικότατα ἀπ’ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν συμμετοχὴ στὸ Διεθνὲς Οἰκονομικὸ Φόρουμ τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως καὶ συνάντηση μαζί του, ἐνῶ ἡ δουλικότατη διαπλοκὴ τὸ διατυμπάνιζε στὴν Ἑλλάδα. Ὁ Ρῶσος πρόεδρος τὸν ἀγνόησε παντελῶς, παρ’ ὅλο ποὺ κάλεσε πολλοὺς Εὐρωπαίους, μὲ πρῶτον τὸν Ἐμμανουὲλ Μακρόν∙ τὸν θεωρεῖ ὑπερβολικὰ ὑποτακτικὸ στοὺς Ἀμερικανούς, ὅπως τὸ ἔχει δείξει, ὄχι μόνο στὰ διεθνῆ θέματα, Ἰρανικό, Παλαιστινιακό, Συριακό, ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν Εὐρωζώνη ἀντιγράφει τὸν προηγούμενο Σοσιαλιστὴ πρωθυπουργὸ κι ἔχει ἐγκαταλείψει ἐπιδεικτικὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ παράδοση τοῦ Κώστα Καραμανλῆ καὶ Ἀντώνη Σαμαρᾶ. Ἡ ἀπομόνωση φαίνεαι περισσότερο στὸ Σκοπιανό, διότι στὰ ἑλληνοτουρκικὰ εἶναι δεδομένη ἡ εὐρωπαϊκὴ στήριξη, στὰ πλαίσια τῆς αὐτονόμου ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς καὶ προστασίας τῶν συνόρων της, δηλαδὴ τῶν ἑλληνικῶν πρωτίστως, ἐπειδὴ εἶναι τὰ μόνα ποὺ ἀπειλοῦνται στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση∙ στὶς Βρυξέλλες εἶναι πλήρως ἐνήμεροι γιὰ τὴν ἀβελτερία τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης στὰ ἐθνικά μας, ἀλλὰ καὶ εὐρωπαϊκὰ θέματα, ἀπὸ καιρό. Ἄλλωστε, ἡ χθεσινὴ συνάντηση τοῦ Συμβουλίου τῶν Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν μὲ τὸν Σκοπιανό, δὲν φάνηκε καθόλου ἀνεκτικὴ πρὸς τὸν τελευταῖο∙ γνωρίζουν, τουλάχιστον οἱ μεγάλοι καὶ ἡ Ἐπιτροπή, ὅτι τὴν ὑποχώρηση τῆς χώρας μας τὴν ἐπιδιώκει ἡ Οὐάσιγκτον γιὰ τὰ συμφέροντάς της καὶ μόνο.

Ἡ παράδοση ἄνευ ὅρων τοῦ Ναπολεοντίσκου στὰ ἀτλαντικὰ κελεύσματα ἔχει εἰσδύσει στὸ βάθος τῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλλήνων∙ σὲ αὐτὸ συνέβαλαν πολλοὶ παράγοντες, ἡ ἐλαχίστη σχετικὴ πλειοψηφία μὲ τὴν ὁποία ἐξελέγη, ἡ προκλητικὴ προβολή του ἀπ’ τὴν ἀμερικανοκίνητη διαπλοκή, ἡ ἀναλγησία του στὴν ἐπιβολὴ τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως τοῦ λαοῦ καὶ ἡ μειοδοσία του στὰ ἐθνικὰ θέματα. Ἀπόδειξη ὅλων αὐτῶν εἶναι ἡ ἀποστροφὴ τοῦ κόσμου ἀπ’ τὸ πρόσωπό του, ὅπως καταγράφεται στὴν ἀποδοκιμασία του σὲ κηδεία, ἀποστροφὴ σημαίνει αὐτό∙ ἡ σύγκριση μὲ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη εἶναι καταλυτική. Ὁ πρόεδρος τῆς Νέας Δημοκρατίας γίνεται πανδήμως δεκτός, ὅπου κι ἂν βρεθεῖ καὶ χωρὶς καμμία κομματικὴ κινητοποίηση∙ ὁ ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε στὴν ὕψιστη δυνατὴ κινητοποίηση κι ὅμως στὴν ἐκκλησία τῆς Καλαμαριᾶς δὲν βρέθηκε κανεὶς σχεδὸν δίπλα στὸν πρόεδρό του, δὲν εἶναι τυχαῖο αὐτό. Ἡ προσέλευση στὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση εἶναι πλέον μαζικὴ καὶ πρωτοφανὴς στὴν πρόσφατη ἱστορία μας∙ ἂν εἶχαν γίνει ἐκλογὲς πρὸ διετίας, ἐκμυστηρεύονται οἱ ἔγκυροι πολιτικοὶ παράγοντες, θὰ εἶχε κρατήσει ἕνα ἀξιοπρεπὲς ποσοστό, γύρω στὶς εἴκοσι μονάδες, καὶ θὰ ἤλπιζε στὴν ἀνάστασή του ἀργότερα. Τώρα, οἱ σοβαροὶ δημοσκόποι του δὲν τοῦ δίδουν διψήφιο ἀριθμὸ κι αὐτὸ μὲ ὁμαλὴ κάθοδο στὶς κάλπες∙ διότι, ἂν στηθοῦν ἀπὸ ἔκτακτα γεγονότα, ἀδυνατοῦν νὰ δοῦν στὸ τεράστιο βάθος…