Σὲ ὁριστικὸ ναυάγιο ὁδηγεῖται τὸ Σκοπιανό, καθὼς ἀποκλείει τὸ erga omnes τῆς ὅποιας νέας ὀνομασίας ὁ πρόεδρος τοῦ κρατιδίου, πρὶν ἀποκαλυφθεῖ ἡ γύμνια τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπέναντι στὸν ἑλληνικὸ λαό∙ οἱ ἀντιδράσεις στὴν Ἑλλάδα κορυφώνονται, ἐνῶ ἔχουν προγραμματισθεῖ συλλαλητήρια στὴν Ἀθήνα, Θεσσαλονίκη καὶ δεκατρεῖς ἄλλες πόλεις, γιὰ τὴν Τετάρτη, ἀλλὰ μᾶλλον προλαβαίνουν τὰ γεγονότα. Τὸ Μαξίμου δὲν ἀπαντάει σὲ τίποτε, παρὰ μόνο μὲ ἀοριστίες, ἐνῶ καὶ ἡ Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ὑπαναχωρεῖ καὶ διεκδικεῖ τὸν προηγούμενο τίτλο της, ἀλλὰ καὶ διεθνῶς περιπλέκονται τὰ πράγματα, μετὰ τὸν ἀνοικτὸ οἰκονομικὸ πόλεμο Ἀμερικῆς καὶ Εὐρώπης∙ ἐπισήμως ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση τάσσεται ὑπὲρ τῆς Εὐρωζώνης, στὴν ὁποία ἀνήκουμε, ἀλλὰ οἱ ἀτλαντικὲς πιέσεις καθίστανται ἀφόρητες, καθὼς ἡ Οὐάσιγκτον ἐπιστρατεύει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους της στὴν ἀναμέτρηση. Γιὰ πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ ἡ ρήξη τῶν δύο ἀκτῶν τοῦ Ἀτλαντικοῦ εἶναι τόσο βαθειὰ καὶ οἱ Ἀμερικανοὶ εἶναι ἄκρως ἀπόλυτοι.