Οἱ ἀντιδράσεις τῶν Εὐρωπαίων στὴν παροχολογία τοῦ Ναπολεοντίσκου ἔρχονται βροχή, μὲ αὐστηρότερη ἐκείνη τοῦ Κλάους Ραίνγκλινγκ, ὅτι, σὲ ἀντίμετρο, θὰ διακοποῦν οἱ διευκολύνσεις γιὰ τὸ χρέος∙ οἱ προειδοποιήσεις παρακολουθοῦνται, ὄχι τόσο ἀπ’ τὸ Μέγαρο Μαξίμου ἢ τὸ οἰκονομικὸ ἐπιτελεῖο ποὺ δὲν φημίζονται γιὰ τὶς οἰκονομικές τους γνώσεις, ἀλλὰ ἀπ’ τὶς ἀγορές, ὁπότε αὐτὲς περνοῦν ἀμέσως σὲ κατάσταση ἑτοιμότητος. Ἄλλωστε, τὸ περίφημο μαξιλάρι δὲν ἀρκεῖ γιὰ τρία χρόνια, ἀλλὰ ἴσως οὔτε καὶ γιὰ λίγους μῆνες, ἂν ἔρθει κάτι ἀνάποδα καὶ τιναχθοῦν τὰ πάντα στὸν ἀέρα, εἴτε λόγῳ διεθνῶν γεγονότων, πρᾶγμα πολὺ πιθανό, εἴτε λόγῳ ἐσωτερικῶν, ἀκόμη πιθανώτερο∙ ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση ἀπέδειξε τρία μόνο πράγματα, τὴν ἀπόλυτη προσήλωσή της στὰ ἀτλαντικὰ κέντρα, γιὰ χρεωκοπία τῆς χώρας καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, τὴν πλήρη ἄγνοιά της τῆς ἑλλληνικῆς οἰκονομίας καὶ τὴν βαθύτατη ἀλλεργία της γιὰ τὴν πρωτοφανῆ κοινωνικὴ ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.